คำอธิฐานที่เป็นจริงจากสะพานเเม่น้ำบางปะกง หรือ มันถูกกำหนดไว้ตั้งเเต่เเรก

คำอธิฐานที่เป็นจริงจากสะพานเเม่น้ำบางปะกง หรือ มันถูกกำหนดไว้ตั้งเเต่เเรก

Diary / คำอธิฐานที่เป็นจริงจากสะพานเเม่น้ำบางปะกง หรือ มันถูกกำหนดไว้ตั้งเเต่เเรก

  เมื่อวันที่ 19 เดือน พฤษภาคม 2560 ฉันได้ออกเดินทางไปที่จังหวัดจันทบุรี เเล้วเมื่อต้องผ่านสะพานที่ชื่อว่า  "สะพานเเม่น้ำบางปะกง" พี่ฉันได้เล่าเรื่องหนึ่งให้ฟังมันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับการข้ามสะพาน เขาบอกกันว่า "เวลาข้ามสะพานถ้าเรากลั้นหายใจเเล้วอธิฐานหนึ่งสิ่ง จนกว่าจะถึงปลายสะพาน สิ่งอธิฐานนั้นจะเป็นจริง" ความจริงเเล้วฉันก็เป็นคนที่ชอบทำเรื่องอะไรเเบบนี้อยู่เเล้ว เเต่ก็ไม่คิดว่ามันจะจริงเหรอเเค่ทำเล่นๆ ให้สบายใจ ฉันก็ทำตามสิ่งที่พี่บอก เเล้วอธิฐาน ฉันอธิฐานว่า อยากได้พบกับเขาหรือได้คุยกับเขา เเต่ในใจก็คิดไว้เเล้วล่ะว่ามันเป็นไปไม่ได้ เขาฝึกทหารอยู่ไม่มีทางที่จะให้ได้เล่นมือถือเเน่นอน .....

วันที่ 21 เดือน พฤษภาคม เป็นเวลาประมาณ สี่โมงเช้า ฉันเพิ่งลุกขึ้นตื่นเนื่องจากเพลียจากการไปต่างจังหวัดเเล้วนั่งรถ8 ชั่วโมง ปวดทั้ง เนื้อทั้งตัวเลยล่ะ  ไม่อยากจะลุกเลยด้วยซ้ำ เเต่ก็มีความพยายามหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ปรากฏว่ามี ห้องแชทนึงที่ถูกการออฟไลน์ไปตั้งเเต่วันที่ 1 ตอนนี้มันได้ถูกรับการเเจ้งเตือนจากเเชทนั้น 

มันเหมือนความฝันที่ฉันรอคอยมานาน คนที่ฉันรอเขา(*ตามไดอารี่ชื่อ "ทางของฉันเเละฝันของเธอ") รู้สึกเป็นความฝันที่อยู่ในความจริง ทั้งดีใจ เเละร้องไห้ มีหลากหลายคำถามมากมายที่จะถามเขา เเต่เเชทคงไม่ไหว 

มันเป็นวัน "พบญาติ"น่ะ สามารถเล่นโทรศัพท์ได้หนึ่งวัน ไม่รู้ว่า...ฉันไม่รู้จักวันพบญาติ ตั้งเเต่เเรกเเล้ว หรือเพราะคำอธิฐานบนสะพานนั่น ...เเต่ฉันก็มีความสุขมากจริงๆเเม้เป็นเพียงวันเดียว...ก็ขอบใจ 

ถึงเธอ:...."ถึงเเม้ฉันจะรู้ว่า คนที่เธออยากให้รอนั้นไม่ใช่ฉัน เเต่ว่า...ถึงเเม้ฉันจะไม่ใช่คนนั้นฉันก็เข้าใจ ฉันห้ามความรู้สึกของเธอไม่ได้ เเต่เธอก็ห้ามความรู้สึกฉันไม่ได้เช่นกัน ถึงเเม้ฉันจะอยู่ตรงนี้ เเต่ฉันก็มั่นใจว่าฉันรักเธอไม่เเพ้เขาเหมือนกัน  ขอโทษที่ฉันลบทุกอย่างทิ้งหมด เพราะว่าไม่อยากเป็นคนที่ถูกทิ้งก็เลยต้องชิงทิ้งสิ่งนั้นก่อน ฉันอาจขี้ขลาดกลัวคำตอบจากเธอ เเต่ขอเวลาฉันสักพักนะ เเล้วถึงตอนนั้นฉันจะกลับมาพบเธอ เเล้วยิ้มหัวเราะให้เธอ เหมือนวันเเรกที่เราพบกันเหมือนเดิม..."

 ***เเละอยากให้รู้ว่า ถึงเเม้ฉันจะเดินออกมาจากเธอ  ไม่ได้เเปลว่า ไม่รัก ถึงเเม้ฉันจะเลิกติดต่อกับเธอ ไม่ได้เเปลว่าฉัน ไม่คิดถึง เพียงเเค่คิดว่าการมีตัวตนของฉันอาจจะทำให้เธออึดอัดใจ สู้ให้ฉันเป็นฝ่ายมองเธอฝ่ายเดียวดีกว่า ถึงฉันจะเป็นคนที่เธอไม่ชอบ ฉันทำตัวไร้สาระ ฉันเอาเเต่ใจ งี่เง่า เเต่มันก็มีไม่กี่คนหรอกที่ฉันจะทำตัวเเบบนี้ได้ มันไม่ง่ายหรอกนะที่ในชีวิตฉันจะยอมให้ใครสักคนเข้ามาในชีวิต เเล้วมันก็ไม่ง่ายเหมือนกันถ้าฉันจะปล่อยให้เธอออกไปจากชีวิตฉัน ***