Unfortunately * มันไม่ใช่วันของฉัน

เริ่มยังไงดี..

นั่งหน้าโง่ งงๆ ไปกับเว็บอะไรก็ไม่รู้ที่เมื่อก่อนเคยได้ชื่อว่า Yenta4 วันนี้เปิดเข้ามาครั้งแรกในรอบ10ปีได้กระมั้ง รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่มาก 

หลังจากเริ่มเข้าใจในเว็บดังกล่าว เลยเริ่มเข้าดูนู่นนี่นั่นไปเรื่อยๆ และสมัครเข้าสู่ระบบบ้างดีกว่า อยู่บ้านเหงาๆ นั่งบ่นลงในคอม น่าจะมีสาระกว่าการนั่งเผือกเรื่องชาวบ้าน

.....

.....

วันศุกร์ ที่๑๒ พฤษภาคม ๒๕๖๐

ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมเหงื่อที่ชุ่มตั้งแต่หน้าผากไหลลงยันรูหู (ย้ำว่ารูหู) ไอแดดเหมือนจะแผดเผาให้ฉันร้อนตายอยู่ตรงนั้น 

"ไฟร่า*ของใครมันเผาประเทศไทยให้ร้อนเบอร์นี้วะ" ฉันสบดด้วยประโยคเด็ดจากเพจดังเพจหนึ่ง 

ฉันปาดเหงื่อออกทันที พร้อมลุกขึ้นคว้าผ้าขนหนูและก้าวไปอย่างรวดเร็ว 

ทันทีที่ก้าวออกจากห้องนอนที่ถึงแม้จะดูเป็นห้องเก็บของมากกว่าก็เถอะ (แต่ Don't worry นะจ้ะ55555) เสียงกริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง แว่วมาแต่ไกล พร้อมพวกสี่เท้าที่วิ่งต้อย ต้อย มาเป็นสเต็ป

ทันทีที่มาถึง ณ my leg พวกชีและฮีก็ร้องเมี๊ยวๆ อย่างบ้าคลั่ง บ่งบอกให้ทาสแมวอย่างมนุษย์ (and me) ต้องรีบไปหาข้าวหาปลาให้เจ้านายกินเร็วพลัน 

ฉันหัวเราะเบาๆ แล้วเดินตรงไปในครัวพร้อมกับฝูงแมวที่วิ่งตามมาด้วยความหิวระดับ10 ฉันจัดการคลุกข้าวกับปลา แล้วเสิร์ฟให้ท่านเจ้านายทั้งหลายรับประทานเสร็จเรียบร้อย

และกลับไปหยิบผ้าขนหนูที่วางไว้บนโต๊ะอีกครั้ง ทันทีทันใด สายตาเหลือบไปเห็นกองผ้าสูงตระหง่านดั่งพีระมิดที่อียิปต์อะไรอย่างนั้น 

"เฮ้ออออออออ" ฉันถอนหายใจยาวๆ พร้อมวางผ้าขนหนูแล้วเดินไปยังเครื่องซักผ้า ฉันหยิบเสื้อผ้าใส่ลงในเครื่องซักผ้า ใส่ผงซักฟอก แล้วตั้งค่าเครื่องทันที

"กรูจะได้อาบน้ำแล้วสิ่นะ" ฉันบ่นกับตัวเอง หลังจากที่ตัวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อที่ยังไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย

หลังจากภารกิจ อาบน้ำเสร็จสิ้น ฉันนั่งลงพร้อมคิดว่า 'จะกินอะไรดี' คิดไปคิดมาอยู่นาน ข้อสรุปในใจคงหนีไม่พ้นอะไรที่มันทำง่ายๆ อย่าง มาม่าาาา!! 

ฉันเดินไปกลับไปยังในครัวอีกครั้ง พร้อมเปิดตู้เพื่อหามาม่า Yesss เจอแล้ว ... เจอห่อเปล่าโว้ยยยยยยยย หัวใจห่อเหี่ยวโดยพลัน 'จะกินไรดีวะเนี่ย ข้างนอกก็แดดหยั่งกะอยู่ในนรก'

ความขี้เกียจเริ่มครอบงำ ฉันจึงกลับมานอนเล่นเกมส์ในมือถือบนโซฟา 'รอให้หิวมากๆก่อนละกันค่อยไป เผื่อจะทนได้ถึงเย็น จะได้กินมื้อเย็นทีเดียวเลย' (เป็นคนมักง่ายมากๆ แต่ไม่หลายใจน้าาา 5555)  บังเอิญเกมส์ที่เล่น เป็นเกมส์ทำอาหาร หึ้ แล้วไง คนอย่างกรูเร้อะะะะะ..

ทนไม่ไหวแล้วโว้ยยย!!! ตัดสินใจออกไปซื้อข้าว ทันทีที่ก้าวออกไป ความรู้สึกที่ถ่าโถมมาเลยคือ นี่กรูอยู่ในสมรภูมิมอดไหม้ในเรื่อง The maze runner2 ปะวะ 

เมื่อถึงร้านอาหารตามสั่ง ฉันเดินไปสั่งข้าว แล้วนั่งรอ ผ่านไป10นาที ข้าวก็ยังไม่มา แต่ฝนมันมาแล้ววว!! ฟ้าอึกคะรึครึ้มๆมาแล้ว หันไปมองป้าที่กำลังผัดข้าวอย่างทะมัดทะแมง แกส่งยิ้มมาให้ พร้อมทำปากประมาณจะบอกว่า 'จะเสร็จแล้ว' 

เอ้ออ อย่างน้อยก็ยังมีโชคดีบ้างวะ น่าจะทันก่อนฝนจะตกลงมา

พลัน.. ความคิดนี้สลายไป ฝนห่าใหญ่ซัดโครมลงมาทันที!!

โอ้ยยยยยยยยยยย!! ไหนคือความโชคดี!!? ได้ยินเสียงป้าเจ้าของร้านหัวเราะเบาๆ พร้อมหันมาถามว่า "จะกินที่นี่มั้ยลูก เดี๋ยวป้าใส่จานให้" ด้วยความที่เกรงใจ เห็นป้าแกใส่กล่องเรียบร้อยแล้ว เลยบอกป้าแกไปว่า "อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ พอดีซื้อไปให้คนที่บ้าน" 

วี้ดดดดดดดดดด!! ตบปากตัวเอง เมิงพูดอาร้ายออกป้ายยยยยยยย!! นี่ไส้จะขาดอยู่ตรงนั้นแล้ว ฮือออออออออ 

ป้าเดินหิ้วถุงข้าวมาให้พร้อมบอกว่า "รออีกแปปแล้วกันนะลูก เดี๋ยวฝนก็หยุดแล้วอีกแปปเดียว" ฉันส่งยิ้มแห้งๆตอบกลับไป 

...ผ่านไปครึ่งชั่วโมง...

'ป้าาาาาา ไหนบอกแปปเดียวไง้!!?' ความคิดกระเทาะขึน พร้อมอมยิ้มเล็กๆ และเสียงท้องร้องเบาๆ แต่เอ๊ ใต้เบาะรถ(มอไซ)มีเสื้อกันฝนนี่นา ไม่รอแล้ว หิวจนอยากจะบ้า

สิ้นสุดการตัดสินใจ วิ่งลุยฝนไปยังรถ 

.....

.....

ใต้เบาะรถว่างเปล่า มีเพียงเศษเหรียญราวๆ ไม่เกิน5บาท อยู่ในนั้น 

'ครายยยย ใครเอาเสื้อกันฝนกรูปายหนายยยยยยยย!!!'

วันนี้มันวันอะไรวะเนี่ยยยยยย ขี่รถลับบ้านด้วยสภาพเปียกโชก ผมเผ้ารุงรัง รู้สึกท้อแท้กับชีวิตตัวเองวันนี้มาก 

ตอนนี้นั่งเอาพัดลมจ่อหัว เพื่อเป่าผมให้แห้ง หันไปเห็นเงินในกระเป๋า รู้สึกโล่งใจที่เงินไม่เป็นอะไร ไม่งั้นคงเสียหายหลายแสน

ไม่ใช่เพราะว่าเงินทำจากกระดาษอย่างดี

...

แต่เพราะในกระเป๋า "มีแต่เศษเหรีญราวๆประมาณ10บาทเห็นจะได้"

...

โอ้ย ชีวิตวันนี้ช่างรันทด

"Mision complete" 

... มารูโกะ ... 

 

 

โมโห MarukoYayah 2017-05-14 19:05:39 169
COMMENT