เราก็จะเปลี่ยนไปเอง

เราก็จะเปลี่ยนไปเอง

Diary / เราก็จะเปลี่ยนไปเอง

 

พอถึงเวลาหนึ่ง"เราก็จะเปลี่ยนไปเอง"

สำหรับคนอื่นไม่รู้จะเป็นยังไง
แต่สำหรับ ...ตัวตนของเราเปลี่ยนอยู่เสมอ

จริงๆก็ถือว่าเราอายุมากไปที่จะมาเล่นเวบไดอะรี่แห่งนี้
แต่เราก็ชอบนะที่จะอ่านไดอะรี่ของน้องๆ เด็กๆ
บางทีมันก็เหมือนได้เติมเต็มชีวิตที่ขาดขายไปในช่วงมัธยมของเรา


จำได้ว่าช่วงมัธยมเรานั้นสั้นเพียงขยิบตา 555 เว่อไปมะ
แค่จะบอกว่าช่วงเวลานั้นเราไม่ค่อยมีความทรงจำอะไรเลย
เพราะชีวิตเราเอาแต่เรียน ซึ่งเราไม่ใช่เด็กเก่งหรอก
แต่เราค่อนข้างจะเป็นเด็กเรียบร้อย


.
เด็กตัวสูงๆอ้วนๆ ผิวคล้ำ หน้าเป็นสิว ตัดผมสั้นเท่าติ่งหู อีกทั้งผมยังหยิกเลยต้องติดกิ๊บดำเต็มหัว
(โรงเรียนเราให้ตัดเสมอติ่งจนถึงมอปลาย)
ใส่กระโปรงตัวโคร่งๆยาวเกือบถึงตาตุ่ม ถือกระเป๋านักเรียนใบเบ้อเร่อ
และ ขี้อายเลยไม่กล้าคุยกับใคร

นั่นแหละคือเราในช่วงมัธยม
ชีวิตส่วนใหญ่ก็จะมีแค่บ้าน โรงเรียน และที่เรียนพิเศษ
ไม่เคยไปเที่ยวไหนกับเพื่อนตามประสาวัยรุ่น
มีความรัก แต่ไม่เคยมีแฟน



พอเข้ามหาวิทยาลัย...โลกทั้งใบเราก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
เราเรียกช่วงนี้ว่า ช่วงค้นพบตัวตน
เราทำอะไรที่ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง 555 ทั้งดีขึ้น และ แย่ลง
แต่เราพอใจที่จะเป็นแบบนั้น
แม้อาจจะมีบางช่วงเวลาที่เราอยากย้อนไปแก้ไขก็เถอะ


และตอนนี้เราขอพูดในฐานะเพื่อนคนนึงของทุกคนที่อ่านไดหน้านี้
เพื่อนที่อาจจะผ่าน พบเห็น หรือฟังอะไรมามากกว่าทุกคนนิดนึง

นั่นคือ
ความรักเป็นได้ทั้งสิ่งที่ดี และไม่ดี
บางครั้งเราก็ต้องฉุกคิดก่อนว่า...เรามีความพร้อมแค่ไหนที่จะมีมัน
มันเป็นเรื่องที่ผู้ใหญ่มักเตือนเด็กๆ ใช่ ตอนนี้เราก็อาจดูเป็นผู้ใหญ่ที่หัวโบราณ

แต่ก็ตามชื่อไดอะรี่นั่นแหละ เราก็จะเปลี่ยนไปเอง
แน่นอน เราทุกคนย่อมเปลี่ยนไป
ความรักที่มากสักวันอาจหมดลงได้ หรือคนที่ไม่มีความรักเลยสักวันก็อาจจะมีความรักอยู่เต็มหัวใจ
อย่าได้ทุ่มเททั้งกายและใจให้กับความไม่แน่นอนนั้น
แต่สุดท้าย พอถึงวันนึง เราก็จะรู้ตัวเองได้ว่า ...เราพร้อมแล้ว



ถ้าเราย้อนไปแก้ไขอดีตในช่วงมัธยมได้ เราจะไปแก้ไขช่วงเวลาไหนรู้มะ??
เราจะกลับไปในอดีตเพื่อนชวนเพื่อนเที่ยว
จะซื้อของขวัญวันเกิดให้เพื่อนทุกคน ในทุกๆปี
จะแบกเป้ไปเที่ยวทะเลด้วยกัน
แค่นั้นแหละ


.
มิตรภาพระหว่างเพื่อนอาจจะเป็นสิ่งเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงตามกาลเวลา