[21-03-2017] บันทึกย้อนหลัง(1) # ลากลับบ้าน

[21-03-2017] บันทึกย้อนหลัง(1) # ลากลับบ้าน

Diary / [21-03-2017] บันทึกย้อนหลัง(1) # ลากลับบ้าน

วันอังคารที่ 21 มีนาคม 2560

-------------

 

    สวัสดีไดอารี่...หลังจากที่เมื่อคืนวันจันทร์เมมเลิกงานดึกมาก

พอกลับมาถึงก็มาพิมพ์อัพไดอารี่ตามกิจวัตรประจำวันอย่างชิลล์ๆ ตามประสาคนเพ้อเจ้อ

  แล้วด้วยตาลายหรืออะไรไม่ทราบ...จากกดอัพไดอารี่ เป็นกดปิดไดอารี่จนที่พิมพ์มายาวเหยียด

หายวับไปกับตา...จะพิมพ์ใหม่ก็ไม่ไหวด้วยดึกนักหนาแล้ว =*= 

   จากนั้นก็พิมพ์ใไม่สัก 5-6 บรรทัด กดอัพแล้วนอนอย่างช้ำใจ

------

    ในวันนี้ 21 มี.ค. เมมตื่นนอนตอนบ่ายสอง(ถึงกับสะดุ้งรีบตารีตาเหลือกอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นพัลวัล)

จากนั้นก็เติมเสบียงเข้ากระเพาะอาหารด้วยก๋วยเตี๋ยวไก่ชามใหญ่หนึ่งชาม...แล้วก็พร้อมออกเดินทาง

ไปยังจุดหมาย ซึ่งก็คือ บ้านของแม่นม(ที่เลี้ยงดูเมมมาแต่เล็กแต่น้อย...สมัยก่อนพ่อกับแม่แท้ๆของเมม

ทำงานบริษัทแล้วช่วงเย็นๆ ไม่มีคนดูแลเมม ท่านก็เลยจ้างหาแม่นมมาดูแล..ด้วยชะตาฟ้าลิขิต พรหมชักพา

ความเอ็นดูเด็กน้อยๆ ตัวกะเปี๊ยกอย่างเมม ณ ตอนนั้น พาให้เราได้เชื่อมสัมพันธ์ผูกสายใย)ที่พัทยาทันที

    แต่กว่าจะไปถึงเมมทั้งนั่งรถเมล์ผิดสาย หลงไปนู่น นี่นั่น กว่าจะมาถึงคิวรถตู้ ก็ร่วม สี่โมงเย็น กว่าจะออก

จากกรุงเทพฯ อันแสนจะวุ่นวาย ก็ล่อไปซะห้าโมงกว่า 

รถก็ติด..

สรุป กว่าจะไปถึงพัทยา ก็สามทุ่มกว่าๆ คุณพ่อ(สามีของแม่นม)ถึงกับบ่นเลยทีเดียวว่า

   "เมมเอ๊ย...จะใช้ชีวิตรอดได้เยี่ยงไรในเมื่อเจ้ายังหลงทิศอยู่เช่นนี้" 

(เมมนั้นค่อนข้างน่าเป็นห่วงเกี่ยวกับเรื่องการเดินทาง เพราะเมมมีนิสัยที่แก้ไม่หายคือ หลงทิศ

ขาหลงทางประจำกลุ่ม ไปไหนมาไหนกับเพื่อน...เพื่อนต้องเฝ้าระวังเพราะเมมจะพลัดหลงแน่นอน!!!!)

เหตุการณ์วุ่นๆ เกิดขึ้นคือ หลังจากเมมลงจากรถตู้ คุณพ่อก็มารับแต่...มีแต่ค่ะ..เมมดันเอ๋อเหรอ

ลงผิดฝั่ง..ตามหากันอยู่นาน...ลูกสาวดันไปลงอีกฟากถนนหนึ่งจึงตามหากันไม่เจอ

ด้วยเหตุฉะนั้น กว่าจะถึงบ้านก็สามทุ่มครึ่ง ครับพี่น้อง!!!

   เมื่อมาถึงบ้าน...เมมก็สภาพเหมือนกับลูกหมาหิวโซ...ซัดข้าวไปจานใหญ่..

แล้วก็อาบน้ำนอน(คุยกับแม่นมมุ้งมิ้ง..คุยกันเรื่องคุณแม่แท้ๆ ของเมมที่เสียไป คุยเรื่องสัพเพเหระ

คุยเรื่องนู่น นี่นั่น เรื่องการทำมาหากิน แล้วเมมก็ขอนอนกอดแม่...)

   เมื่อได้กอดกับแม่นม...เมมนั้นสะท้อนในอก ความคิดถึงคุณแม่มันจุกอก คิดถึง โหยหา

เมมรู้ดีมาก..เมมรักคุณแม่คนนี้ไม่ต่างจากรักแม่ของเมม

---------

    อ้อมกอดแห่งรักที่จริงใจที่สุด คือ ของแม่นี่แหละ...

แม่นั้นรักลูกอย่างไม่มีเงื่อนไข...ส่วนคุณแม่คนนี้เมมสัมผัสได้ถึงความรัก ความห่วงใย ความปราถนาดีที่มีให้

เมมมีความสุขมาก...

   ในคืนนั้นเมมหลับอย่างสนิทและมีความสุข ^---^

----------

Mamesit  A-run

 ปล. บันทึกย้อนหลังวันที่ 27 มี.ค.60