[10-03-2017] I am unruly and difficult # ฉันเป็นคนเกเรและปกครองยาก

[10-03-2017] I am unruly and difficult # ฉันเป็นคนเกเรและปกครองยาก

Diary / [10-03-2017] I am unruly and difficult # ฉันเป็นคนเกเรและปกครองยาก

วันศุกร์ ที่  10  มีนาคม  2560

-------------

      วันนี้ก็มาเขียนไดอารี่เสียดึกดื่นเที่ยงคืนอีกแล้วครับท่าน...

จั่วหัวข้อไดอารี่ได้ตลกสิ้นดี(จริงๆ อยากใช้คำหยาบ...แต่ไม่ใช่แนวของเมม..)

     อืม...จริงๆ วันนี้ทำตัวไม่ดี...หลายๆ อย่าง...จนไม่อยากอัพไดอารี่เลยล่ะ...

(แต่ก็อยากอัพไม่ให้ขาด...เพราะเคยบอกไว้ว่า...จะกลับมาอ่าน...และมันเป็นการทบทวนช่วงอารมณ์

ของตัวเองไปด้วย)

กลัวคนรู้จักมาอ่านเจอ...หรือมีคนรู้ว่าเป็นเรา(เพราะเดี๋ยวนี้อะไรๆ มันก็ไม่แน่นอนในโลกโซเชียล)

แต่เมมก็คิดว่า...การเขียนไดอารี่แบบนี้ก็ดีกว่าโพสน์สเตตัสเฟสฯ โต้งๆ แหละนะ = =

----------

    เอ่อ...วันนี้เมมตื่นเที่ยงครึ่ง...(ตามสเต็ปคนขี้เซา...และขี้เกียจค่อนไปทางสันหลังยาว)

แต่เมมไม่อยากไปทำงานไม่อยากตื่น ไม่อยากลุกจากที่นอนเลยแม้แต่นิดเดียว..

เมมก็เลยนอนแช่ตัวบนเตียงอันแสนจะสบายของตัวเองต่อไป...จนกระทั้งบ่ายโมง

(อ่า...ได้ข่าวว่าเข้างานตอน 14:00 น. นะเมมซิสเอ๋ย)

    สักประมาณบ่ายโมงสิบห้านาที เมมโทรศัพท์เข้าไปที่ทำงานและบอกว่า 

"ขออนุญาตเข้างานเลทตอน 3 โมงนะคะ...คือยังทำธุระไม่เสร็จอ่ะค่ะ"

ความจริง >>> เพิ่งลุกจากที่นอน...และก็ยังงี่เง่างอแง..บ่นกับตัวเองว่า..ไม่อยากไปทำงาน

ประมาณบ่ายสองโมงครึ่ง...แต่งตัวเสร็จแล้ว แต่ก็ยังนั่งกินลมชิลล์ๆ อยู่ในห้อง

และก็ยังเกิดอารมณ์ไม่อยากไปทำงานอยู่...เมมก็โทรไปที่ทำงานอีกครั้ง

"ขอโทษค่ะ...ตอนนี้กำลังเดินทางอยู่อ่ะ...ยังไม่ถึงหอพักเลย..อาจไปไม่ทันสามโมง

ขอเลทเพิ่มอีก ครึ่งชั่วโมงนะคะ"

แล้วเมมก็เดินอิดออดออกจากห้องพักเพื่อไปทำงานอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจ..เดินมาถึงข้างล่าง

เจอคุณป้าเจ้าของหอพัก ก็ชวนเค้าคุยมุ้งมิ้งๆ อยู่สักพัก

(ตอนนั้นเกือบสามโมงละ...แกยังชิลล์ได้อีกยัยเมมซิส)

แล้วเมมถึงเดินทางไปทำงานอย่างจริงจัง

----

   เมมมาถึงที่ทำงานตอน สามโมงสิบห้า ก็ยังเดินเอื่อยเฉื่อย...ตามประสาคนเกเรวันนี้

ตอกบัตรเข้าเวลางาน ณ เวลานั้น 15:29 น. (เซ็นต์รับรองโดย ผู้จัดการร้าน..)

ด้วยบอกเขาว่า ไปโรงพยาบาลมาเนื่องจากป่วยมาหลายวัน แล้วไม่หายซะที

(เมมก็ป่วยจริงๆ แหละ ปวดหัวตัวร้อนมาหลายวัน..แต่ก็ทำเพียงกินพาราฯแล้วนอนพัก)

ผู้จัดการก็ไม่ว่าอะไรนะ...แค่บอกว่า...ครั้งต่อไปให้เผื่อเวลาดีๆ บลาๆๆ

------

    เอาจริงๆ นะ...เมมคิดว่าเมมจะโดนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแล้วโดนเรียกคุย 

โดนตำหนิติเตียน สุดท้ายแถมด้วยใบเตือน พร้อมกับคำขู่ว่าจะโดนปรับเป็นพาร์ทไทม์

หรือไล่ออก...

   เมมอยากโดนไล่ออกมาก = = เหอะๆ...คนอื่นอาจกลัวการถูกไล่ออก

แต่ไอ้เมมนี่ภาวณาขอให้เขาไล่ออก...อยากโดนไล่ออก...เฮ้ย...นี่คือความคิดจริงๆใช่มั้ย?

ขอบอกด้วยคำสัตย์ว่า...จริงๆ ค่ะ เมมทำตัวแบบนี้เพราะอยากถูกไล่ออกจากงานค่ะ

(ถามว่า..ทำไมไม่เดินไปคุยกับหัวหน้างานแล้วขอลาออกดีๆ สวยๆ ไปเลยฟะ = =)

   อ่า...ทำตามขั้นตอนบริษัท บอกจะลาออกเดือนนี้...คือการบอกล่วงหน้า 1 เดือน

ตามความเป็นจริงต้องทำงานต่อไปแล้ว ลาออกจริงๆ คือสิ้นเดือนหน้า

(กฎมาตรฐานที่ทุกบริษัทตั้งไว้เหมือนกัน(มั้ง)อ่ะนะ)

มันออกเลยไม่ได้...จึงอยากโดนไล่ออกด้วยประการฉะนี้แหละ

    อีกอย่างเมมอาจจะกลัวการไม่มีงานทำก็ได้มั้ง...

-----

ช่วงเย็นๆ มานี่...เมมก็คิดว่า ตัวเองทำตัวแย่นะ...สำนึกผิด...

และคิดว่า ต่อไปจะทำตัวดีๆ ...อารมณ์มันก็วนลูปไปแบบนี้แหละ = =

ฮ่าๆๆ...

----

วันนี้แค่นี้ดีกว่า...ยิ่งเขียนยิ่งรู้สึกตัวเองเลว -*-

พรุ่งนี้วันเสาร์เมมเข้างานรอบกลาง 11:00 น. - 20:00 น.  

คงได้กลับมาเขียนไดอารี่ประจำวันช่วง 3 - 4 ทุ่ม

(ซึ่งก็จะไม่เลยเที่ยงคืนเหมือนทุกๆ วัน และก็ได้นอนเร็วด้วย) โฮ่...รู้สึกดีจัง

และวันอาทิตย์ก็เป็นวันหยุด...ซึ่งนั่นก็หมายความว่า...เมมจะทำงานอีกวันเดียวเท่านั้น

เพื่อวันหยุดอันล้ำค่า..ซึ่งผ่านไปโคตรจะไว -*- 

เอาน่ะ...สู้ๆ ความสุขของคนทำงานประจำ ก็คือวันหยุดประจำสัปดาห์นี่แหละนะ

(สงสารเจ้านายเหมือนกันแฮะ...มีพนักงานห่วยๆ+เกเรแบบเมมอยู่คนนึง...จะพยายามไม่ชั่วไปมากกว่านี้ค่ะ)

--------------

Mamesit  A-run