[21-2-2017] ความวุ่นวาย # หลากหลายความรู้สึก

[21-2-2017] ความวุ่นวาย # หลากหลายความรู้สึก

Diary / [21-2-2017] ความวุ่นวาย # หลากหลายความรู้สึก

วันอังคารที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560

--------------------

     สวัสดีไดอารี่...เมมแทบจะไม่ได้เขียนไดอารี่เลย...

อืม....ส่วนหนึ่งก็คือไม่มีเวลา....ส่วนหนึ่งก็เพราะเหนื่อย....และไม่รู้จะเริ่มพิมพ์ยังไง

เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยเขียนอะไรละเมอเพ้อพกเหมือนแต่ก่อน ก็เป็นอันว่าแปลกดี...

-----

    จริงๆ อยากเขียนไดอารี่มากๆ เลยนะ...แต่พอกดเข้าหน้าเขียนไดอารี่ทีไร...เรื่องที่เคยคิดว่าจะบอกเล่า

เรื่องที่คิดว่าจะเขียน...อยู่ๆ มันก็หายไปเสียอย่างนั้น...

   บางครั้งในยามที่ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ ก็ผุดคิดว่าเราอยากเขียนนั่น  เขียนนี่...

แต่พอกลับมาถึงบ้าน เปิดหน้าจอโน๊ตบุ๊ค...หัวข้อที่เราคิดไว้ มันก็หายไปเสียดื้อๆ จนไม่อยากเขียน

เพราะหาความลงตัวของความคิดไม่ได้...

-----

    อืม...เขียนไดอารี่ครั้งสุดท้าย ก็คือช่วง ปลายเดือนพฤศจิกาปีที่แล้วล่ะมั้ง...

ช่วงปลายปีก็ทำงาน ปากกัดตีนถีบ สรรหาวิธีเอาตัวรอดในชีวิต เพราะค่อนข้างไม่มีเงินจะใช้สักเท่าไหร่

(ทุกวันนี้ก็ใช่ว่าจะมีหรอกนะ)

     เฮ่อ...ชีวิตค่อนข้างลำบาก....หดหู่ ท้อแท้ สิ้นหวัง เบื่อหน่าย...ความรู้สึกพวกนี้วนเวียนซ้ำซากจำเจในชีวิต

ไม่มีอะไรแปลกใหม่เอาซะเลย....

----

อย่างวันนี้...ก็เดินไปบอกผู้จัดการร้านแต่เช้าว่า "อยากพักงาน" 

ขอพักงานได้หรือเปล่า...เหตุผลส่วนหนึ่ง เพราะเบื่อหน่าย เหน็ดเหนื่อย และรู้สึกสิ้นหวังในการใช้ชีวิต

ไม่อยากทำอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว อยากพัก อยากหยุดทุกสิ่งอย่าง...จนกว่าจะสบายใจ...

---

   อืม...เมมค่อนข้างจะเป็นคนที่นิสัยเสียนะ...ขี้เกียจ ขี้เซา ตื่นสาย ไปทำงานสาย(เข้างาน 8 โมง 5 นาทีทุกวัน)

เอาจริงๆ เมมสายวันละ ห้านาทีทุกวัน...(ไม่เข้าใจเหมือนกัน...ว่าทำไมมันถึงเป๊ะแบบนี้เสียทุกวัน...)

บางครั้งเมมอุตส่าห์ออกจากบ้านเร็วครึ่งชั่วโมงแล้ว...เมมก็ยังได้เข้างาน ตอน 8:05 น. อยู่ดี

บางครี้งก็รถติดบ้างแหละ ... เปลี่ยนมานั่งวินมอร์เตอร์ไซค์ ...วินมอเตอร์ไซค์ก็ชอบขับช้าๆ 

(มีอยู่วันหนึ่งเจอพี่ท่านบิดแค่ 20 โอ๊ย...บิด 20 ทำไปได้ >>> บิด 40 ก็ว่าช้าโคตรๆแล้ว...เจอแบบนี้...โคตรหงุดหงิด)

จริงๆ ชั่วโมงเร่งด่วนทีไรเมมเจอแต่วินมอร์เตอร์ไซค์แบบนี้ทุกที...แต่เวลาไม่เร่งรีบ เจอแต่เจ้าพวกตีนผีซิ่งแหลก...

เมมล่ะอยากเจอวินมอร์'ไซค์ตีนผีแบบนี้ในชั่วโมงเร่งด่วนบ้างจัง...ทำไมไม่เคยเจอนะ)

ตอนแรก...เมมคิดว่า...เพราะเราร้อนรนเลยรู้สึกว่าเขาขับช้า...

เมมเคยออกเร็วประมาณเจ็ดโมง...เจ้าวินตีนผี(วันนั้นโชคดีได้เจอ) มันส่งเมมถึงที่ทำงานในเวลา 5 นาที

แต่...พอเรารีบเท่านั้นแหละ...เมมมีเวลาเดินทางครึ่งชั่วโมง...แม่งขับครึ่งชั่วโมงนั้นแหละ...

จากที่ไม่รีบก็กลายเป็นร้อนรนเสียทุกที...เมมเกลียดอะไรแบบนี้มาก = =

เคยเล่าให้เจ้าพวกวินตีนผีฟังด้วยนะ..พวกนั้นก็บอกว่า...พี่ต้องบอกเขาพี่ว่าพี่รีบ

ไอ้เราก็ตอบกลับไปว่า"พี่บอกเเล้วเว้ย....แต่เขาไม่รีบกับพี่ว่ะ"

"งั้นพี่ก็ต้องทำใจแล้วแหละ...เขาคงอยากให้พี่ขับขี่ปลอดภัย...คิด+++ เหอะพี่" - - ฮ่าๆๆ ก็ได้แต่หัวเราะแหะๆ ในใจ

อ่า...ปลงแล้วเว้ย...แต่นานๆจะเจอพวกตีนผีสักที

(พวกตีนผีชอบมาตอนสายๆ บ่ายๆ หรือไม่ก็เป็นพวกขับรอบกลางคืน ควบเช้า ใกล้จะกลับ)

-------------

มันก็ตลกดีนะ....เวลาเรารีบ...เขากลับไม่รีบกับเรา(เราก็บังคับเขาไม่ได้ซะด้วย)

จบเรื่องเกี่ยวกับการไปทำงานเหอะ

----

อย่างที่บอกไปข้างต้นแหละ...ช่วงนี้เมมมีความรู้สึกที่ค่อนข้างหลากหลาย

เหงา หงุดหงิด ท้อแท้ สิ้นหวัง...

เหงา >>> เพราะเมมเป็นสาวโสดตัวคนเดียวที่ใช้ชีวิตอยู่เมืองกรุง แฟนก็ไม่มี ตังค์ก็ไม่มี ชีวิตก็ค่อนข้างแย่

รายรับไม่พอกับรายจ่าย ภาระหนี้สิน บลาๆๆๆ (มากมายเหลือเกิน)

หงุดหงิด >>> เฮ่อ...เหนื่อยใจกับที่ทำงาน...อะไรนักหนาก็ไม่รู้ ทั้งงี่เง่า น่าเบื่อ เจอแต่พวกเอารัดเอาเปรียบ

ชอบจับผิดคนอื่น งานการไม่ก้าวหน้า เพราะมัวแต่เห็นแก่ตัว โทษคนอื่น ไม่ช่วยกัน กินแรง

อยากได้สิ่งดีๆ แต่ไม่ช่วยกันทำดีแต่ใช้ปากสั่งคนอื่น ส่วนตัวเองไม่ทำอะไรเลย -*-

พูดเรื่องนี้แล้วหงุดหงิด ของจะขึ้น...เป็นเหตุผลหนึ่งที่อยากพักงานด้วยยแหละ อยากหลบลี้หนีหน้าคนพวกนี้จัง

ท้อแท้ >>> จริงๆมันก็มาจากความเครียดและความเหนื่อยที่สะสมด้วยส่วนหนึ่ง เรื่องค่าใช้จ่ายประจำวัน

เรื่องราวต่างๆ ที่ต้องผชิญอยู่ทุกวัน จนตอนนี้แทบจะหาความชิลล์ของตัวเองแทบไม่เจอ ไม่มีเวลาใช้ชีวิตของตัวเอง

ไม่ค่อยได้ทำงานอดิเรกเช่น อ่านหนังสือ ฟังพลง อ่านการ์ตูน ดูซีรีย์ เข้าโบสถ์อ่านพระคำภีร์

    ซึ่งเรื่องหลังสุดเมมคิดว่าสำคัญมาก

เอาจริงๆนะ ตอนนี้เมมแทบสัมผัสถึงความรักของพระเจ้าไม่ได้เลย....เพราะตอนนี้ในใจของเมมมีแต่ความผิดบาป

เมมแทบจะไม่ได้อธิษฐาน สวดอ้อนวอน พูดคุยกับพระเจ้า และสัมผัสถึงหลักธรรมคำสอนของพระองค์

เมมแทบจะเป็นคนคิดลบ เห็นแก่ตัว ขี้โกหก(โกหกแม้กระทั่งตัวเอง...ใจปิดสนิท หาทางออกให้ตัวเองไม่เจอ) หลายๆครั้ง

เมมร้องให้อยู่คนเดียวด้วยความทุกข์และความเดียวดาย...แต่ก่อนเมมก็ทุกข์นะ แต่เมมมีความสุข เพราะเมมยังมีพระธรรม

คำสอนของพระองค์ซึมซาบเข้ามา เมมได้เรียนรู้ สัมผัสกับคำสอนเหล่านั้นอย่างสม่ำเสมอ...

แต่ตอนนี้เมมขาด...มันเหมือนกับการที่เราตัดขาดกับครอบครัวเลย(อันนี้เป็นความเชื่อส่วนบุคคลนะคะ) ถ้าจะให้เปรียบเป็นคนพุทธ

คือ ก็เหมือนกับ เมมเข้าวัดฟังธรรมสม่ำเสมอ นั่งสมาธิบ่อยๆ เป็นการเสริมแรงใจแรงกาย...ทำให้เรามีสติอะไรแบบนั้นแหละมั้ง

อธิบายไม่ถูกแฮะ...ประมาณนั้นแหละ

----------------

สุดท้าย...สิ้นหวัง >>> อืมม...ก็จิตใจค่อนข้างหมองหม่น ไม่มีความสุข เนือยๆ ไม่อยากทำอะไร เพราะรู้สึกว่าทำมันไปก็แค่นั้น

แบบหาทางออกให้ตัวเองไม่ได้ ไม่อยากเผชิญโลก เผชิญสังคม รู้สึกว่าโลกนี้ช่างอยู่ยาก อะไรประมาณนั้นแหละค่ะ

---

ก็ได้แต่บ่นวนไปแหละค่ะ...

(แบบหันไปมองนาฬิกา) o_O!! โอ้...ดึกขนาดนี้เสียแล้ว เลยเที่ยงคืนมาประมาณครึ่งชั่วโมง

นี่เมมไม่ได้เขียนไดอารี่ยาวขนาดนี้มานานเท่าไหร่กันแล้วนะ...

รู้สึกดีจัง ... อยากเขียนแบบนี้ได้เรื่อยๆ ...เพราะเมมชอบกลับมาอ่านไดอารี่เก่าของตัวเอง

ตั้งแต่เริ่มกลับมาเขียนเนี่ย...รู้สึกว่าอันนี้ยาวสุด...และดูเป็นไดอารี่มากที่สุดแล้ว...

เพราะช่วงก่อนหน้านี้เล่าเรื่องราวอะไรไม่ค่อยออก...อยากเล่า..แต่มันก็เหมือนกับกลืนไม่เข้า คลายไม่ออกอะไรเถือกๆนั้น

---

จะอัพสเตตัสเฟสฯ ออกสื่อ...ก็ไม่ค่อยกล้า...บางทีก็เจอแต่ไลค์...ไม่รู้ว่าอ่านหรือเปล่า...บอกแต่เพียงว่า สู้ๆ

บางทีเรื่องที่เราเขียนมันก็ไร้สาระเกิน..เขาก็คิดเป็นจริงเป็นจัง...บางทีก็เขินญาติๆ ด้วยแหละ

(เริ่มมีญาติๆ มาแอดเฟสฯมากขึ้น >>> กลายเป็นไม่ค่อยอยากอัพอะไรมากมาย เดี๋ยวเค้าคิดลึก นินทาโน่นนี่นั่น น่ารำคาญไปอีก

สเตตัสเฟสฯ เลยค่อนข้างเงียบ) 

เดี๋ยวนี้เน้นแท็กความรู้สึกช่วงนั้นแชร์เอาเสียมากกว่า...

ว่าจะเลิกบ่นแล้วไปนอนเสียที ไปๆมาๆ ก็เขียนเรื่อยๆ น้ำไหลไฟดับ...ไว้ถ้าพรุ่งนี้เลิกงานมา

ไม่เหนื่อยจนขี้เกียจ แล้วอารมณ์นึกครึ้มแบบวันนี้อีกก็ดี...อยากเขียนไดอารี่ยาวๆ แต่ตอนนี้ต้องไปหลับไปนอนแล้ว

พรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้า สู้ชีวิตอีกวัน...

วันนี้ก็ต้องกล่าว ราตรีสวัสดิ์ เสียที

-----------

Mamesit A-run