เลือกผิด

Diary / เลือกผิด

วันนี้ถือว่าเริ่มต้นวันได้แย่มาก

เพราะคิดว่าเราอึดอัดมานานเหลือเกินเดือนกว่าๆ ยิ่งอาทิตย์หลังๆมันหนักหนาสาหัสถึงขนาดร้องไห้ทุกๆคืน

วันนี้เลยยอมเปิดใจ พูดความในใจออกไปสักตั้ง เผื่ออะไรๆมันจะดีขึ้น......

ปล่าวเลย มันหักยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

 

สามีเราที่เคยใจดี เอ็นดู และพยายามเข้าใจเรา ตอนนี้เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ

ทุกวันนี้แค่มองหน้าเราเขาก็แทบไม่อยาก เวลาที่เราพูดอะไรแค่คำเดียวเหมือนเราเอาขาไปเหยียบกับระเบิด เขาจะโกรธและโมโหหนักมาก

เวลาที่ไปทำงานกลับมา เมื่อก่อนจะมีขนม ของกินเล่นมาฝากทุกเย็น แต่เดี๋ยวนี้ไม่แม้แต่จะมองหน้ากัน

เวลาที่เราไม่สบายเมื่อก่อนเขาจะ พาไปหาหมอ ซื้อยา หรือเข้ามากอดมาดูเล

ตอนนี้ถ้าเราบอกเขาว่าป่วย เขาตอบว่าบอกเขาแล้วจะหายไหม

ถ้าเราร้องไห้ไม่ว่าจะเพราะเครียดเรื่องงานหรือเรื่องไหน เขาจะเข้ามากอด แต่ปลอบเราเสมอ แต่......

 

พูดตรงๆว่าเราอดทนมาเยอะมาก เราทำทุกอย่างปกติ แต่เหมือนเขาจะเบื่อกับความปกติ เราพยายามหาอะไรมาทำให้เขารู้สึก

ดีใจ ตื่นเต้นกับชีวิตคู่ของเรา แต่ก็ไร้ความหมายเพราะเขาไม่ยอมแม้แต่จะให้เราจับตัวเขา

 

เพื่อนๆที่เราปรึกษาเริ่มแนะนำให้เราเลิกทางกับเขาไป เราพยายามมาก แต่ก็เจ็บทุกครั้งที่พูด

 

วันนี้เราขอเขาหย่า และแยกทางกัน มันแย่กกว่าเดิม เพราะเขาบอกว่าเขาไม่ได้อยากหย่า

และเป็นเราที่ทำเขาเสียอารมณ์ ทั้งๆที่่วันนี้เขาอารมณ์ดี เขาเริ่มเหมือนเดิม ด้วยการตะโกน และโวยวาย

เราได้แต่นั่งตัวสั่นร้องไห้ เขาก็บอกว่ายังไม่ได้ตบตี ร้องไห้ทำไม กลัวอะไรนักหนา เราได้แต่ต้องนั่งเงียบๆ พูดไม่ออก

เพราะเรากลัวจริงๆ

 

ตอนที่เขียนไดอารี่ฉบับนี้เราบอกตรงๆว่าเราอยากฆ่าตัวตายมาก เพราะเราไม่มีความสุข

แต่เราก็พยายามคิดถึงครอบครัวของเรา ว่ามันคงไม่ดีแน่ เพราะเราจะให้เขารู้กันไม่ได้ว่าเราไม่มีความสุข

พ่อเราที่ป่วยอยู่อาจจะล้มป่วยหนัก แม่เราอาจจะเครียดหนัก เราเลยตัดสินใจเก็บเรื่องนี้ไว้เงียบๆคนเดียวมาตลอด

 

ตอนนี้เรานั่งอยู่ที่หน้าคอมพิวเตอร์ หันหลังให้สามีของเรา และเขียนไดอารี่อย่างเงียบๆ เขาสงบแล้ว  แต่เราก็ไม่สามารถหยุดน้ำตาตัวเองได้

ได้แต่นั่งหันหลังร้องไห้หน้าคอมพิวเตอร์

 

พูดกันตรงๆ เราอยากได้สามีเรากลับมานะ แต่ถ้าเราทำไม่ได้ และเขารู้สึกว่าเขาไม่แฮปปี้กับเรา

เราก็อยากให้เขาปล่อยเราไป ไปอยู่กับคนที่เขาอยู่แล้วมีความสุขด้วยมากกว่า

 

เศร้านะ