[25-06-2018] # ความรู้สึก(ทึ่ลึกสุด)ภายในใจ

[25-06-2018] # ความรู้สึก(ทึ่ลึกสุด)ภายในใจ

Diary / [25-06-2018] # ความรู้สึก(ทึ่ลึกสุด)ภายในใจ

วันจันทร์ที่ 25 มิถุนายน 2561

----------------

      สวัสดียามเช้า...ไดอารี่....

ไม่ได้เขียนไดอารี่มานานเท่าไหร่แล้วนะ....รู้แต่ว่าหลายเดือนมากแล้วแหละ...

ไม่ได้ย้อนกลับไปดูด้วยซ้ำว่าได้อัพไดอารี่ครั้งสุดท้ายไปเมื่อไหร่....

     เพราะอะไรกันนะ...

 

     กำลังคิดอยู่ว่า...วันนี้อารมณ์ของตัวเองอยู่ในระดับไหน...คำตอบคือ...ดราม่า

จริงๆ เลย ทุกๆ ครั้งที่มาอัพไดอารี่...อารมณ์มักจะไม่อยู่ในสภาวะปกติ....

------

ถามว่า...เคยอัพเรื่องความรักหรือเปล่า...ก็ไม่เคยนะ...

ส่วนมากก็เขียนระบายอารมณ์ความเครียด ความเศร้า ความเพ้อเจ้อไร้สาระของตัวเองเป็นส่วนใหญ่

     อยากให้มีใครสักคนที่เข้าใจเรา  อยากเล่าเรื่องราวระบายความรู้สึกให้ใครสักคนฟัง

     อยากได้รับความช่วยเหลืออย่างแรงกล้า

.

.

.

.

     .....สิ่งนี้...อาจจะเรียกได้ว่า...เรียกร้องความสนใจ....

----------------------

   จริงๆ เช้าวันจันทร์คือวันที่วุ่นวายเป็นอย่างมาก เพราะเป็นวันเริ่มสัปดาห์

ที่จะต้องไปออฟฟิศและเริ่มทำงานในวันแรกเริ่มต้นของสัปดาห์...

....แต่วันนี้เมมกลับเลือกที่จะส่งข้อความขอ ลากิจ ไปที่หัวหน้างาน

เพื่อไปทำธุระ...เหตุผลในการกรอกก็คือ....ญาติขึ้นมาจากต่างจังหวัดเพื่อทำธุระ และเราก็ต้องไปเป็นเพื่อน..

     จริงจังที่สุดในชีวิต...และเมมก็เพิ่งเคยใช้ลากิจเป็นครั้งแรกในชีวิต

    และลาอย่างกระทันหันที่สุด

----------------------

     เมมรู้สึกเหนื่อยที่สุดที่จะต้องหาเหตุผลให้กับการลาของตัวเอง

     เหตุผลจริงๆ คือ เมมไม่มีเงินแม้แต่แดงเดียว...ไม่สิ...เมมมีเงินเหรียญติดกระเป๋าอยู่ 7 บาท

แล้วที่ตลกสุดๆ คือ เมมหายืมใครไม่ได้เลย....สุดรันทด..

     ไม่เคยรู้สึกสมเพชตัวเองอะไรขนาดนี้มาก่อน...จะให้บอกหัวหน้างานว่าตัวเองไม่มีตังค์สักบาทน่ะหรือ

เมมพยายามแล้วตลอด 2 วัน ไล่ยืมเงินเพื่อนแทบทุกคนที่เมมกล้ายืม...

แต่ในช่วงรอยคาบต่อของเวลาใกล้สิ้นเดือนอย่างนี้ ใครๆ ก็ต้องเอาตัวรอดทั้งนั้น เมมเข้าใจดีอย่างถึงที่สุด

...

    เมมไม่เคยชิลล์อะไรขนาดนี้มาก่อนเลยนะ....และเมมก็คิดไม่ออกด้วยว่าจะต้องทำยังไงต่อไป

งานใหม่ เป็นงานออฟฟิศ ที่ได้หยุดเสาร์-อาทิตย์ และวันหยุดตามราชการ เข้างาน 8.00 น.-17.00 น.

ฐานเงินเดือนอาจไม่เท่าฐานปริญญาตรีหมื่นห้า...แต่ก็อยู่ได้ถ้าวางแผนทางการเงินดีๆ และมีระเบียบวินัยอย่างสุดๆ

 

----

เป็นเวลางานในฝันของพนักงานเงินเดือน ที่ดีที่สุดตั้งแต่เมมเรียนจบและได้ทำงานมาตลอดหลายปี

     และเมมก็โอเคกับมันค่อนข้างมาก.....

---------

     แต่เชื่อไหมว่าตอนนี้เมมไม่อยากทำงานนี้แล้ว...ไม่ใช่เพราะเงินเดือน ไม่ใช่เพราะองค์กร

แต่เป็นคน....

     ให้ตายเถอะ....เมมรู้ซึ้งถึงแก่นวิญญาณเลยจริงๆ ว่า ทุกๆ สังคมการทำงานมันไม่มีอะไรที่ต่างกันเลยจริงๆ

เมมนับถือคนที่เขาผ่านพ้นมันไปได้และประสบความสำเร็จจริงๆ

--------

และตอนนี้...เมมกล้าพูดได้เลยว่าเมมเป็นมดปลวกตัวเล็กๆที่อ่อนแอ...

และเป็นมดปลวกที่ไม่สามารถก้าวผ่านมรสุมอุปสรรคต่างๆ ไปได้...เมมต้องการที่พึ่งพิง...และความช่วยเหลือ

อย่างถึงที่สุด....

--------

       เวลาที่เมมเดินตามสะพานลอย หรือที่ต่างๆ ที่มีขอทานนั่งอยู่เรียงราย...เมมนับถือความใจกล้าของเขา

ที่กล้าทำเพื่อความอยู่รอดของตัวเอง...

     ส่วนเมม...แม้จะทำงานประจำ มีเงินเดือน...แต่ก็ไม่รู้สึกต่างจากพวกเขาสักนิด...

บางทีชีวิตของเมมอาจจะแย่กว่าขอทานที่นั่งขอทานตามที่ต่างๆ มากเลยก็ได้...แต่เมมก็กัดฟันใช้ชีวิตไป

(อาจจะดีกว่าตรงที่ไม่ต้องไปนั่งขอทาน..แต่เชื่อสิขอทานบางคนอ่ะ...มีตังค์มากกว่าเมมตอนนี้อีก)

--------

    ที่ตลกอยู่อย่างหนึ่ง...เมมเป็นคริสเตียน...เวลาไปที่คริสตจักรมักจะกล่าวกับเมมเสมอว่า

มีอะไรให้เล่าสู่กันฟังและอธิษฐานกับพระเจ้า...

.....เมมอยากจะกล่าวขอโทษพระเจ้าถึงความอ่อนแอและความขลาดเขลาของตัวเองเสียจริง....

คือ...เมมไม่เคยทำแบบนั้น...เพราะเมมรู้สึกว่า...มันเป็นการเรียกร้องความสนใจ...จากคนอื่น

เมมไม่ต้องการให้ใครมาสงสารและเวทนเมมนักหรอก...เมมกล้าพูดอย่างเต็มปากเต็มคำเลยว่าเมมอายเหลือทน

-----

     เคยกล่าวโทษพระองค์ด้วยซ้ำ...ว่าพระองค์ไม่ช่วยอะไรเมมสักนิด...ชีวิตเมมช่างย่ำแย่เหลือทน

เมมตอกย้ำความชอกช้ำภายในใจของตัวเองอย่างถึงที่สุด...

    เมมทำทุกอย่างด้วยสุดกำลังของตัวเอง...ทำโดยไม่พึ่งพาพระองค์สักนิด

ไม่เคยอธิษฐานจากใจ...ไม่เคยฝากความหวังไว้กับพระองค์ และไม่เคยเชื่อมั่นในพระองค์อย่างสุดจิตสุดใจจริงๆ...

และที่สำคัญ...เมมเคยขอกับพระองค์แล้วหรือยังกันนะ...

----

เฮ่อ....เมมกำลังคร่ำครวญอะไรอยู่กันนะ...

เมมจะหาทางออกให้กับตัวเองเจอหรือเปล่ากันนะ...

-------------------

      แต่เมมยังยิ้มได้...และมานั่งเขียนไดอารี่ชิลล์ๆ อยู่ได้นี่ ก็ไม่ต้องห่วงหรอกว่าเมมจะคิดสั้น

หรือทำอะไรที่สิ้นคิดไปมากกว่านี้...

มานั่งบ่น...เพื่อตั้งหลัก(มั้งนะ)...ใครจะว่าเมมไร้สาระก็ช่าง

แต่เมมแค่อยากระบาย...ก็ตอนนี้มันคิดไม่ออกอ่ะ

เฮ่อ....

---------------

Mamesit  A-run