[20-02-2018] # ในห้วงคำนึง... # เขียนไปเรื่อยเปื่อย

วันอังคารที่  20 กุมภาพันธ์ 2561

-----------------

     การเขียนไดอารี่บางทีก็รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องยาก...

ช่วงนี้เมมอัพไดอารี่เรื่อยๆ ไม่ค่อยทิ้งขาด..วันนี้ไม่รู้จะเขียนอะไรดี...เพราะว่า...

กิจวัตรของคนว่างงานอย่างเมมก็ไม่ค่อยมีอะไรหลากหลายเท่าไหร่นัก

    นอกจาก..กิน.นอน..อ่านหนังสือ...นั่งเสิร์ชหางาน...เมาท์มอยกับเพื่อน..

ชีวิตวนเวียนอยู่เพียงแค่นี้...

-----------------------------------------------

     แต่ที่แน่นอนที่สุดก็คือการนอน...เมมจากที่รักการนอนเป็นทุนเดิม

ตอนนี้ยิ่งรักการนอนมากกว่าเดิม(ขึ้เกียจสันหลังยาวนะ..เมมว่า)

เพื่อหลีกเลี่ยงสภาวะสันหลังยาว..เมมจึงคิดว่าควรมีกิจกรรมเพิ่มบ้างแล้ว..

สิ่งที่นึกออกก็คือ การออกกำลังกาย...

นอกจากอ่านหนังสือ...เมมต้องเพิ่มการออกกำลังกายเพิ่มอีกอย่างน่าจะดี

    และที่สำคัญ....ไม่ใช่เพียงแค่คิด แต่เราต้องทำมันด้วย....

------------

        เมมอยากทำงานมาก...ตอนนี้ถึงั้นละเมอเพ้อพกกันเลยทีเดียว

นอนหลับไปถึงกับฝันเลยทีเดียว ฮ่าๆๆ

---------

    เฮ่อ...เมมจะทำยังไงต่อไปดีนะ...คิดไม่ออกเลยจริงๆ  หางานทำไม่ได้เนี่ย

เพื่อนแนะนำเมมให้ไปทำงานเซเว่นในร้านเฟรนไชน์แห่งหนึ่ง...

     เมมมีประวัติการทำงานในร้านสะดวกซื้อมาแล้ว...ไม่ว่าจะเป็นที่ร้านบริษัทหรือร้านเฟรนไชน์

ความรู้สึกมันต่างกัน...

ที่ร้านบริษัท..เมมรู้สึกถึงความมั่นคงของการเป็นพนักงานบริษัทคนหนึ่ง

รู้สึกได้ถึงการเติบโต..ตามระบบโครงสร้างของระบบบริษัท(เหอๆๆ)

ที่ร้านเฟรนไชน์...เมมรู้สึกถึงความไม่แน่นอน...

      ทั้งๆ ที่เป็นร้านสะดวกซื้อเหมือนกัน..แต่กลับให้ความรู้สึกที่ต่างกัน

ตลกดีนะคะ....

   แต่เอาเข้าจริงๆ สิ่งที่สำคัญก็คือ...ความตั้งใจของคนที่มีความคิดอยากเก็บเงิน

ถ้ามีความคิดอยากจะเก็บออมอย่างจริงจัง...ยังไงก็ต้องเก็บเงินได้อย่างแน่นอน

แต่ถ้าเป็นคนใช้เงินมือเติบ....ไม่รู้จักเก็บออม เก็บหอมรอมริบแล้วล่ะก็  ทำอย่างไรก็ไม่มีเงินเก็บ

------------------

     เมมอยากทำงานในสถานที่ที่สามารถให้ความมั่นคง...

หลายคนคิดถึงความมั่นคงก็ต้องเป็นข้าราชการกินเงินเดือน..

    แต่เมมก็ไม่ได้อยากเป็นข้าราชการสักหน่อยนี่ - -

    เมมแค่อยากเป็นพนักงานบริษัทที่ถูกบรรจุเป็นพนักงานประจำอย่างมั่นคง

มีเงินเดือนที่สามารถเลี้งดูตนเองได้และสามารถแบ่งเก็บ...

    อยากมีเวลาที่ดูแลตัวเอง มีจิตวิญญาณในการใช้ชีวิต บลาๆๆๆ

.....สิ่งที่เมมนั่งเขียนอยู่ก็เป็นความคิดของใครหลายๆ คน ที่ต้องการความมั่นคงในการใช้ชีวิต...

ใครๆ ก็อยากมีชีวิตที่มั่นคงกันทั้งนั้น...อยากมีชีวิตที่ดีกันทั้งนั้น...

    แต่มันก็อยู่ที่การลงมือทำและความตั้งใจของคนๆ นั้นด้วย

------

      แต่จากที่เมมทำงานมาตลอดหลายปี...ความรับผิดชอบและความตั้งใจไม่ได้ช่วยให้คนได้ดีเลยสักนิด

เมมรู้สึกถึงแต่ความถูกกดขี่ทางสังคมและสภาพแวดล้อม

บางครั้งทำดีกับคนอื่น...แต่สิ่งที่คนอื่นทำกับเรามันก็เป็นการแทงข้างหลัง

และการสาดโคลยนอย่างเจ็บแสบ...

     หรือไม่ก็ถูกผู้บังคับบัญชาหรือหัวหน้าขดขี่ข่มเหงและใช้แรงงานเราเกินไป

จะบอกกล่าวเป็นคำบรรยายยังไงไดีนะ...

    เอาเป็นคำว่า...ถูกใช้งานจนคุ้มเกินกว่าคุ้ม..น่าจะใช้คำนี้ได้

และยิ่งเราทุ่มเททำานไปมากเท่าไหร่...เราก็ยิ่งถูกบั่นทอนกำลังใจมากขึ้นๆ

ไม่ว่าจะเป็นการถูกพูดกระแทกแดกดัน การโดนเอารัดเอาเปรียบ การถูกนินทา..

การใส่ร้ายป้ายสีและกาถูกตำหิอย่างร้่ายแรง...

สิ่งเหล่านี้...มีผลกระทบต่อสภาวะจิตใจส่งผลให้เกิดความอ่อนล้าและความท้อแท้

บางกรณีอาจส่งผลให้เกิดโรคเครียดสะสม...สุดท้ายกลายเป็นโรคซึมเศร้า...

....ไม่แปลกใจ...ที่เดี๋ยวนี้มีข่าวการฆ่าตัวตายด้วยโรคซึมเศร้าค่อนข้างเยอะ...

-------------------

    อืม...นอกจากนี้ยังมีเรื่องการทำงานอย่างุ่มเทตั้งใจมากมาย...

แต่เรากลับได้แต่คำตำหนิติเตียน...

ทำดี...ก็โดนด่า...

ทำไม่ดี...ก็โดนด่า......

     คือ....ชาตินี้ทำอะไรก็ไม่ดีเลยในสายตาของหัวหน้างาน  ผู้จัดการ หรือนายจ้าง

โธ่เอ๊ย....ถ้าจะด่าขนาดนี้..โขกสับขนาดนี้...ไม่ไล่ออกไปซะเลยฟะ

จะทนจ้างเราไว้ทำไม...ในเมื่อทำงานแย่ขนาดนี้ =_= 

ก็ว่าไปนั่น......

-------------

     ฮ่าๆๆๆ  เมมบ่นมานานมากแล้ว..

วันนี้เมมอัพเท่านี้ล่ะกัน

 

-----

เมมซิส  เอรัญ

COMMENT