[16-02-2018] # วิตกกังวล # จะทำยังไงดี

วันศุกร์ ที่  16  กุมภาพันธ์  2561

-----------------------

      ......จะทำยังไงดี?.....

เกิดคำถามนี้ขึ้นมาในใจอีกครั้งแล้วอ่ะ....

      เมื่อวาน...ด้วยความที่ว่างๆ เลยนั่งเสิร์ชหาข้อมูลเกี่ยวกับการเรียนต่อปริญญาโท

แล้วก็ตัดสินใจอย่างหาญกล้าอย่างที่สุด...สมัครคัดเลือก...เรียนต่อปริญญาโท...ไปอย่างมุ่งมั่น

แล้วก็นั่งหาข้อมูลเกี่ยวกับการเรียนต่อ...ยิ่งอ่านก็ยิ่งกดดันตัวเองขึ้นมา

เกิดความวิตกกังวลขึ้นมา...

     คิดถึงสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต...

เฮ่อ....รู้สึกว่าตัวเองช่างเป็นมนุษย์ที่ตัวเล็กกระจ้อยร่อย...

เมมเรียนจบ นิติฯ มากี่ปีแล้วนะ...4  ปี...

4 ปี....เมมไม่ได้จับตำรามาตั้ง 4 ปีเลยนะ....เกิดความตื่นเต้นอย่างถึงที่สุด...

เมมรู้สึกเวลาช่างน้อยนิดเหลือเกิน เมื่อคิดถึงคนอื่น ที่เขาไม่ได้ทอดทิ่งตำราเลยแม้แต่นิด

     ผิดกับเมม....ที่ไม่มีความฝัน...ไม่มีแรงบัลดาลใจในการใช้ชีวิต...

ใช้ชีวิตอย่างลุ่มๆ ดอนๆ ไปวันๆ หาแก่นสารอะไรให้กับชีวิตไม่ได้...

....และสุดท้าย....เมมไม่มีเป้าหมายชีวิต...

--------

เป้าหมายของชีวิต!!!!! 

มันสำคัญมากเลย...คำๆ นี้....

      ถ้ามีเป้าหมายและความตั้งใจที่จะทำอย่างแรงกล้าและพุ่งตรงไปยังมันอย่างแน่วแน่แล้ว...

เชื่อว่า...ใครๆ ก็จะประสบความสำเร็จได้...

     หันมามองตัวเองอีกครั้ง...ยืนส่องกระจกอย่างตั้งใจ..และพิจารณาตัวเองอย่างถี่ถ้วน

     เมมจะเป็นคนที่มีไฟชีวิตอันร้อนแรงได้หรือเปล่า...เมมจะตั้งมั่นพอหรือเปล่า

ทุกวันนี้...ชีวิตเมมไร้ค่ามากเลยนะ...และเมมก็ยังหาทางออกให้กับชีวิตอันลุ่มๆ ดอนๆ ของเมมไม่ได้เลย

แม้เพียงสักนิด...

เมมคาดหวังถึงความเปลี่ยนแปลง...ย้ำ...คาดหวังอย่างแรงกล้าเลยทีเดียว

      แต่เมมก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร...

      ปรึกษาใครก็ไม่ได้....

      มันเป็นความกังวลที่ฝังรากลึกอยู่ภายในจิตใจ...

สิ่งที่แสดงออกมา คือ บุคลิกที่ขาดความมั่นใจในตนเองอย่างถึงที่สุด....

     หนสุดท้าย....ก็เกิดคำถามที่ค่อนข้างจะสับสนภายในจิตใจว่า...จะทำยังไงดี...

---------------------

     เมมยังหางานทำไม่ได้เลย...แต่เมมดันหาญกล้าที่จะสมัครเรียน ป.โท

แถมไม่มีความพร้อมใดๆ ทั้งสิ้น....

เมมสมควรจะต้องหางานทำให้ได้ก่อนไม่ใช่หรือไงกัน...

เฮ่อ...ปวดใจกับตัวเองจริงหนอ....

 

 

-----

เมมซิส  เอรัญ

 

COMMENT