เรื่องวันวานที่ผ่านมา

เมื่อเดือนมีนาคมปี2017 เราได้เริ่มคบหากับคนคนหนึ่ง เขาเป็นพี่ที่ทำงานเก่า เรารู้จักกันเพราะต้องทำงานด้วยกัน เคยคุยกันแค่2-3ครั้งตอนทำงาน พอเราลาออกไปเรียนต่างประเทศกลับมาช่วงที่เลิกกับแฟนเก่า เราไปเดินห้างเลยได้เจอกับเขาอีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้ติดต่อกันเลยเป็นปีๆ เริ่มต้นจากการที่เราทักไปว่า วันนี้เห็นพี่ด้วยนะ นั่นคือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ครั้งนี้ ผ่านมาจนตอนนี้ 8เกือบ9เดือนแล้ว เราทะเลาะกันตลอด คำพูดที่เขาใช้ว่าเราบางทีเราก็รับไม่ได้ เราเป็นคนที่อดทนมาก จนโง่ บางทีการมีความอดทนสูงมันก็ทำร้ายเราได้เช่นกัน ความคิด ทัศนคติ ไลฟ์สไตล์ ที่ตอนแรกดูจะเข้ากันได้ กลายเป็นคนละทางเลย เราซ้ายเขาขวา เราว่าถูกเขาว่าผิด เราจะเลิกกันบ่อยมาก แต่ละครั้งเราต่างก็เงียบกันไปเฉยๆเป็นวันๆ เราทักไปก่อนบ้าง เขาทักมาก่อนบ้าง เขาไม่ง้อเราเลย เวลาที่เขาทำผิดหรือไม่ผิด เขาจะโยนความผิดมาที่เราตลอด อ้างเหตุผลต่างๆนานา จนสุดท้ายเราก็ผิด เรื่องเล็กๆน้อยๆที่คนรักกันไม่น่าจะเก็บมาคิด เขาก็เอามาคิด ค่อนข้างจะนิสัยผู้หญิง
เรื่องที่ทะเลาะจะเป็นเรื่องนิสัยของเรา เขาว่าเราเหยียดผู้ชาย ไปกินข้าวต้องให้ผู้ชายจ่าย คิดเองไม่ได้ว่าต้องเสนอตัวจ่ายเอง หรือแชร์กันจ่าย ซึ่งอันนี้เรายอมรับว่าเราไม่ได้คิดอะไร เพราะที่ผ่านมาคนก่อนๆก็เปย์ตลอด ถ้าเขาบอกว่าไม่มีให้เราจ่ายเราก็ไม่เคยมีปัญหา เราคงคิดไม่ได้เองจริงๆ เรื่องต้องให้ผู้ชายไปรับไปส่ง เรากับเขาเจอกันอาทิตย์ละครั้งตอนไปเรานั่งรถไฟฟ้าสองชั่วโมงไปหาเขาเองทุกครั้ง แต่ขากลับเราขอให้เขามาส่งเราบ้าง เขาบอกว่าเราขอมากไป เขาก็เหนื่อย ไม่เห็นใจเขาบ้างเหรอ ครั้งแรกไปข้างนอกกันมาเขาคงเหนื่อยจริงๆ แต่ครั้งต่อมาอยู่บ้านทั้งวันไม่ได้ไปไหน แต่พอถึงเวลาต้องไปส่งเรากลับบ้านเขาบอกว่าเหนื่อย มีท่าทีไม่พอใจ เราน้อยใจนะ ไหนเคยบอกว่าถ้าไม่ได้ไปไหนยังพอไปส่งได้ แต่ทุกครั้งทุกอย่างพอเป็นเรื่องของเราเขาเหนื่อยตลอดเลย มีครั้งหนึ่งเราบอกว่าเรากลับเองได้ เขาคิดว่าเราประชด เลยบอกว่าจะมาส่งเรา แต่ตลอดทางไม่คุยกับเรา ท่าทีหงุดหงิด ขับเร็วจากปกติมากๆ เขาโกรธเราที่ไม่สงสารว่าเขาจะเหนื่อยเลย ซึ่งเราบอกก่อนหน้านั้นแล้วว่าเรากลับเองได้ แล้วเขาก็พูดเรื่องหนึ่งที่เราก็อึ้งมากว่าคิดกับเราขนาดนี้เลยหรอ แต่เรื่องนี้เราสมควรโดนว่าแหละ เราไม่ทันคิดจริงๆ เรื่องรถยนต์ มีอยู่ว่าเราต้องไปทำธุระเลยว่าจะขอยืมรถเขาไป แต่ดันเกิดเหตุทำให้ใช้รถไม่ได้เราก็อยู่บ้านทั้งวัน จนเขากลับมาสามทุ่มแล้วเขาถามว่าจะกลับยังไง ใจเราน่ะคิดว่าเดี๋ยวเรากลับเองได้แค่อยากแหย่เล่นเลยถามว่า ไม่ไปส่งเค้าหรอ เลยทำให้เกิดเรื่องที่ว่าไม่คิดว่าเขาจะเหนื่อยบ้างหรอที่พูดถึงไปก่อนหน้านี้ แล้วคืนนั้นก็ทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้ แล้วก็มาถึงเรื่องรถ เขาว่าเราว่า รถแม่เขาเราก็ยังจะกล้าใช้ คือจริงๆแล้วมันเป็นรถของเขาที่จะซื้อต่อจากแม่ แต่ว่ายังเป็นชื่อแม่อยู่ เราก็เลยอึ้งไปเลย เราคิดแค่ว่ารถแฟนเราคงใช้ได้แหละนะ แต่เราคงคิดผิด เขาว่าเราหลายเรื่องมากๆโดยเฉพาะคำว่า คิดเองไม่ได้เหรอ ผู้หญิงผู้ชายเท่าเทียมกัน ทำไมต้องให้ผู้ชายทำให้ตลอด ไม่คิดจะทำนั่นทำนี่เองบ้างเหรอ เราไปบ้านเขาเราทำอาหารไม่เป็น เขาทำอาหาร เราล้างจาน เราว่างก็เอาผ้าไปซักให้ บางทีกวาดบ้าน ขัดคราบในครัว ทำความตู้เยนให้ แต่เขาว่าเราไม่ทำอะไรเลย เราเป็นพกวต้องให้ผู้ชายทำให้ทุกอย่าง ให้ผู้ชายเลี้ยง เรามีแต่เรียกร้อง เราขอมากไป เขาเคยบอกว่า เขาทำให้ไม่ได้ เราถามว่ามีแพลนในอนคตร่วมกับเราบ้างไหม เขาตอบมาว่า ก็คบไปเรื่อยๆถ้าไม่มีปัญหาอะไรก็แต่งเหมือนคู่อื่นๆ เวลาเรางอนเขาไม่ง้อนะ แต่จะแกล้งนั่นนี่กลบเกลื่อน ไม่เคยขอโทษ เรื่องอะไรที่เขาทำผิดกับเราแต่เขาคิดว่าไม่ผิด เขาก็ไม่ขอโทษ เราร้องไห้เขาก็ไม่สนใจเพราะเขาไม่ใส่อยากจะรู้ว่าเราจะเสียใจไหม ร้องไห้อยู่ไหม แต่ทุกครั้งที่ทะเลาะกันเขากลับเอาแต่พูดว่าเราทำเขาเสียใจ เราพูดจาทำร้ายจิตใจเขา เวลาที่เขาเสียใจเราไม่เคยอยู่กับเขาเลย แล้วเข้าก็ชอบขออยู่คนเดียว บางทีเราเหนื่อยนะ อยากจบความสัมพันธ์นี้ไปเลย แต่เราก็เห็นว่าเขาเปลี่ยนจากตอนแรกให้เราแล้ว ถึงจะไม่ได้มากมาย แต่สำหรับเราถ้าเปลี่ยนแล้วเขาอึดอัด เราก็ไม่ได้ดีใจ ทะเลาะกันทุกครั้งเราพูดหมดว่าเราไม่ชอบอะไร อยากให้ปรับตรงไหนด้วยเหตุและผล ไม่ต้องเปลี่ยนทั้งหมดแต่ให้เข้าใจเราบ้าง ทุกครั้งเหมือนจะเข้าใจกันมากขึ้น แต่เปล่าเลย มันก็ยังเหมือนเดิม ทะเลาะกันด้วยเรื่องเดิมๆ เราเป็นคนชอบเช็คมือถือ ตอนแรกเขาไม่ให้จับเลย เขาบอกว่ามันไม่ให้เกียรติเขา ไม่ไว้ใจเขา ยุ่งเรื่องส่วนตัวของเขา บางครั้งเราเห็นเขาคุยกับคนอื่นแล้วลบออก เราก็เสียใจนะ ถ้ามีโอกาสเราก็ดูตลอด เช้า บ่าย เย็น ก่อนนอน ก็หยิบมาดู เขาว่าเราว่า ดูได้แต่ไม่ใช่แบบนี้ หลังจากนั้นเขาใสาพาสเวิร์ดไลน์ เราแอบดูแต่เราไม่ได้พูด สักพักเขาก็เอาออก เราแค่คิดว่าถ้ามันไม่มีอะไร ทำไมให้ดูไม่ได้ เขาบอกว่าบางทีเพื่อนมาปรึกษากับเขาไม่ใช่เรา เราไม่จำเป็นต้องรู้ เราก็เงิบไปเล็กๆ แต่คือถ้าเรารู้แล้วยังไงล่ะ เราไม่ได้รู้จักคนคนนั้นนี่ เราเชื่อว่าผู้หญิงส่วนใหญ่เวลาดูมือถือแฟนก็แค่ดูผ่านๆว่าลักษณะการคุยกันเป็นยังไง คงไม่ได้ไปตั้งใจย้อนอ่านอะไรขนาดนั้นถ้ามันไม่ได้ผิดสังเกต เราอ่านแล้วเราไม่ได้เอาไปเล่าให้ใครฟัง เราไม่เข้าใจ ไม่มีอะไรแต่ไม่ให้ดู มันก็คาใจอยู่แบบนั้น และอีกหลายๆเรื่องที่เขากันเราออกมาจากโลกส่วนตัวของเขา เราไม่เคยเหวี่่ยงวีนเวลาเล่นเกมแล้วไม่คุยกับเราหลายๆชั่วโมง โผล่มาอีกทีบอกว่า นอนนะ แล้วก็นอนเลยไม่รอบอกฝันดีหรืออะไร... เราเป็นคนที่รอ เราเหงานะ บอกเขาไปว่าเราไม่โอเค เราเหงา สนใจเราบ้าง แต่ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน เขาขาดความใส่ใจในเรื่องเล็กๆน้อยๆมากจนบางทีเรารู้สึกว่าเราเป็นแฟนกันจริงเหรอ ไม่ต้องคุยกันตลอดก็ได้ ไปไหนทำอะไรพิมพ์มาบอกกันบ้าง แต่ก็ไม่ได้ว่าบอกแล้วก็หายไปเลยทั้งวัน มันก็ไม่โอเค เขาคุยกับเพื่อนตลอด แต่กับเราวันนึง นับประโยคได้เลย ทำงานไม่ว่างตอบเราแต่ตอบเรื่องเกมเพื่อนได้ กลับบ้านเล่นเกมกับเพื่อนไม่สนใจเรา เรารู้สึกบ่อยๆว่า มีแฟนก็เหมือนไม่มี เราโดนเขาว่าจนบางทีเราไม่กล้าจะทำอะไรแล้ว เรารู้สึกโกรธ งอน หรืออะไรไม่ได้เลย เพราะเขาจะไม่ง้อ ไม่สนใจ เขาจะเงียบใส่ เราพูดอะไรไม่ได้เลย เพราะจะไปทำร้ายจิตใจเขา เราร้องขอหรือเรียกร้องอะไรไม่ได้เลยนอกจากเขาจะทำให้เอง เราทำอะไรไม่ได้เลยเพราะสุดท้ายคนที่ผิดคือเราตลอด เขามองเราในแง่ลบมาก เวลาทะเลาะกันเขาจะเอาสิ่งเหล่านั้นมาว่าเราตลอด เราไม่เคยดีในตาเขาเลย ทุกอย่างจริงๆ

 

เราแค่อยากมีพื้นที่ไว้ระบายความรู้สึกแบบนี้บ้างเท่านั้นเอง บางทีเรารู้สึกเหมือนจะทนไม่ไหวแล้ว เวลาที่เขาขอเลิก เรานั่งเป็นคนบ้ามองออกไปนอกหน้าต่างเป็นชั่วโมงๆ ครุ่นคิดกับคำพูดเขา ว่าเราไม่ดีขนาดนั้นเลยเหรอ เราผิดจริงมั้ย บางครั้งเราอยากระบายออกมา แต่หันไปก็ไม่มีใคร เลยเลือกที่จะมาเขียนไดอารี่แทน ความรู้สึกนี้จะได้บรรเทาลงบ้าง 

COMMENT