Chapter 0 - I have something to tell you.

CHAPTER 0
WORSE BEGINNING

...
ที่นี่มันเหมาะสำหรับยุคในยุคที่ไม่มี facebook ที่นี่เหมาะสำหรับคนอย่างฉัน ที่ไม่ต้องการพูดคุยเรื่องส่วนตัวกับใคร

_______________________________________________

'วันนี้ วันศุกร์แล้วสินะ'

 

ฉันไม่แปลกใจเลยสักนิด ว่าทำไมผู้ใหญ่วัยทำงานถึงได้เรียกร้องหาวันนี้กันนัก
หลังจากเลิกเรียน การก้าวออกมาจากประตู นั้นหมายถึงฉันหมดหน้าที่สำหรับอาทิตย์นี้แล้ว ดีชะมัด
ไม่ต้องปั้นรอยยิ้ม ไม่ต้องคิดถึงการโต้ตอบบทสนาทนากับเพื่อน แบบนั้นน่ะ ไม่ใช่แนวของฉันหรอก
ฉัยไม่ใช่มนุษย์ประเภท introverts หรอก ฉันไม่ได้รังเกียจการเข้าสังคมขนาดนั้น

แต่คุณลองคิดดูสิ
การต้องไปใกล้ชิดกับคนที่ทำให้คุณเจ็บปวดน่ะ มันน่าดีใจตรงไหน?
แหงล่ะ ใช่ ฉันแค่ไม่อยากเจอคนเพียงคนเดียวเท่านั้นเองแหละ...

ใครกัน

เขาไม่ใช่แฟนเก่าฉัน เราไม่เคยเป็นแฟนกัน ให้ตายเถอะเอาจริงๆนะ เราไม่ได้อยู่ในฐานะคนคุยกันด้วยซ้ำ
จริงๆแล้วมองผิดเผิน คนทั่วไปก็คิดว่าเรานั้นรักกันดี รักแบบเพื่อนน่ะ แต่นั่นก็ทำให้ฉันเจ็บปวดไม่น้อย
จะให้ยอมรับตรงๆเลยหรอว่า ฉันแอบรักเพื่อนสนิท ออ.. แบบนั้นก็คงไม่ผิดหรอก

ถ้าความจริงไม่ใช่เพราะว่าเขามีแฟนแล้ว...
เป็นไง... มีใครเข้าใจฉันบ้างไหมว่าทำไมถึงไม่อยากคุยเรื่องส่วนตัวกับใคร
ฉันรู้ว่าผิด ฉันบอกตัวเองทุกวัน ฉันไม่คิดแย่งของของใครหรอก คุณไม่ต้องห่วงไปหรอกนะ

คุณห่วงความรู้สึกของฉันก่อนดีกว่า 
ฉันรักเขา รักจริงๆ นั่นล่ะคือปัญหา
ฉันไม่รักเขาก็ได้ แต่เราก็อยู่ใกล้กันทุกวัน นึกภาพออกแล้วหรือยัง?

เมื่อสองสามเดือนก่อน ฉันห่างเขาออกมา แหงสิมันน่าแปลกอยู่แล้วล่ะ เพื่อนกันห่างกันได้ด้วยหรอ
ฮะ... รู้ไหมเกิดอะไรขึ้น เราก็แค่อารมณ์เสียใส่กัน ก็แค่ไม่เข้าใจกัน เราแค่ไม่เหมือนเพื่อนกันแล้ว
พวกคุณว่าฉํนรู้สึกยังไงล่ะทีนี้... ยิ่งกว่าโลกสลาย ถามตัวเองซ้ำๆว่าทำอะไรลงไป

ฉันทำลายคำว่าเพื่อน
โดยไม่ผ่านการสารภาพรัดใดใด (ตัดไปได้เลย ฉันจะไม่สารภาพเรื่องบ้าพวกนี้)
แต่สุดท้ายก็เหมือนเราจะแยกออกจากกันไม่ได้ (ฉันไม่ได้เข้าข้างตัวเองหรอกนะ)
ตอนนี้เรากลับมาอยู่ข้างกันเหมือนเดิม เหมือนเดิมแค่อยู่ใกล้กันน่ะนะ อย่างอื่นเปลี่ยนไปหมดแล้ว
ฉันไม่เสียใจหรอก หลังจากที่ห่างกันสักพัก ฉันคิดว่าการกลับมาครั้งนี้ มันคงเป็นโอกาสสุดท้าย
ปีสุดท้ายแล้วล่ะที่เราจะได้อยู้ด้วยกัน 

ในความคิดของหลายคน คำว่าเพื่อน ไม่ถูกแยกได้อยู่แล้ว
คุณจะอยู่ไกลกันแค่ไหน การกลับมาเจอกันอีกครั้ง ก็ยังคงสนิทเท่าเดิม
แต่กับฉัน มันไม่ใช่... ฉันเข้าใจคำว่าเพื่อนนะ ฉันมีเพื่อนสนิทคนอื่นอยู่ 
แต่กับผู้ชายคนนี้ ฉันรู้สึกว่าหากเรากลับไปยังจุดเดิมที่จากมา
เขาจะไม่มาให้ฉันเห็นอีก 

นั่นหมายความว่าฉันเหลือเวลาน้อยขึ้นทุกทีที่จะเป็นเพื่อนเขา
อะไรนะ คุณมองว่าฉันกำลังคิดมากไปเองคนเดียวหรอ?
เชื่อความคิดฉันเถอะ เชื่อเถอะว่าที่พูดออกมาน่ะถูกต้อง

แต่ฉันไม่เสียใจนะ ท่ี่ได้รักผู้ชายคนนี้
ฉันดีใจที่ชีวิตนี้ของฉัน ได้เจอคนดีๆที่ผู้หญิงหลายคนกำลังตามหา
ฉันเจอเขาแล้ว และฉันก็ได้ใช้ความรักของฉันเต็มที่ที่สุดแล้ว
เขาก็แค่ไม่ได้เกิดมาเพื่อฉันก็เท่านั้น 

อ่า แต่ตอนนี้ฉันเจ็บปวดจริงๆนะ
อะไรที่เกี่ยวกับเขา ก็ดูจะมีอิทธิพลกับฉันไปหมด ไม่ดีเลยใช่ไหมล่ะ
มนุษย์เราน่ะ รู้ว่าอะไรควร และไม่ควร แต่ก็ไม่สามารถจัดการกับมันได้
ฉันเจ็บปวดที่ข้างๆเขา ไม่ใช่ฉันที่ยืนอยู่ ฉันสามารถรู้สึกแบบนี้ได้ไหม?
ความรู้สึกที่อยากดูแลเขาน่ะ 

___________________________________________

Sep 10, 2017 

/ถอนหายใจอีกรอบ
คุณรู้ไหมสิ่งที่น่าเบื่อที่สุดในชีวิตวัยเรียนเนี่ยคืออะไร สอบ (ปีแก่หน่อยก็คงเปลี่ยนเป็นวิทยานิพนธ์แทน)
เราต้องนั่งอ่านจนปวดไหล่ ปวดหลังทั้งคืน ทบทวนจนกว่าจะมั่นใจ เห้อ
ฉันว่าแบบนั้นมันฝืนร่างกายเกินไปน่ะ แต่ฉันก็ทำเหมือนกัน บางครั้งก็ไปสอบทั้งๆที่อ่านไม่จบ
ฉันมันพวกไม่เอาไหนรึเปล่านะ..

ฉันเขียนไดอารี่ลงสมุดลายเส้นธรรมดาๆ นั่นแหละ
แต่นับวันเรื่องที่อยากระบายก็มากขึ้นทุกที เรื่องๆหนึ่ง ฉันสามารถเปลี่ยนอารมณ์ได้มากกว่านั้น
การกลับมาเขียนไดอารี่บนเว็บไซต์น่ะคงดีกว่า ไม่งั้นข้อมือฉันพังแน่ๆ

คุณว่าฉันกำลังสร้างภาพอยู่รึเปล่า ฉันแทนตัวเองด้วยคำว่า ฉัน
มันดูประดิษฐ์ใช่ไหมล่ะ จริงๆฉันแค่ไม่อยากบอกว่าฉันคือใคร
เรามารู้จักกันแบบนี้แหละ ความลับเยอะน่ะ คำพูดอาจจะดูแปลกหน่อย อย่าว่ากันเลยนะ

จริงแล้วตอนนี้ ก็มีแค่ฉันคนเดียว ที่รู้จักตัวฉันเอง
คนที่เข้ามาสู่โลกมืดๆดำๆของฉันแล้ว สวัสดีนะคะ ยินดีที่ได้รู้จัก
และขอโทษด้วยหากทำให้คุณไม่มีความสุขขณะอ่าน 

แอดมินห้ามลบไดอารี่ของฉันนะ
ฉันแค่อยากเก็บมันไว้ ไม่ว่าจะดีหรือแย่
อีกหนึ่งปีข้างหน้า ฉันจะกลับมาอ่าน 

วันนั้น ฉันหวังว่าฉันจะยิ้มให้กับความรู้สึกพวกนี้

ขอบคุณค่ะ

เหงา Khemmospp 2017-11-10 23:24:39 73
COMMENT