[07-04-2017] บันทึกไปวันๆ # ไร้สติ ไร้หัวคิด คิดไม่ออก

วันศุกร์ที่ 7 เมษายน 2560
--------------

   หลายวันแล้วที่ไม่ได้เขียนไดอารี่...ทั้งๆ ที่เมมเปิดคอมทุกวันนะ

เปิดเพราะคาดหวังว่าจะเขียนไดอารี่นั่นแหละ...

แต่ไปๆ มาๆ เมมก็ไม่ได้กดเข้าเว็บมาอัพให้เป็นเรื่องเป็นราว...เหตุผลคือ..

รู้สึกไร้ค่า...อืม...รู้สึกอย่างนี้จริงๆ...

โดนพักงานมาตั้งแต่วันที่ หยุดวันแรก จนกระทั่งถึงวันนี้...

(29 มี.ค.60 - 7 เม.ย.60) รวมระยะเวลาแล้ว 10 วันแล้วสินะที่เมมหยุดงาน...

-----------

    ....เหนื่อยจัง...ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรนี่แหละ...เหนื่อยกับความว่างเปล่า...ความเหงา

เมมอยู่คนเดียวในห้องเช่าเล็กๆ ของเมม โดยที่ไม่ออกไปไหนเลย...

ตอนเย็นๆ ก็มีออกไปพบกับพี่น้องในโบสถ์บ้าง สนทนาธรรม

พยายามทำความเข้าใจให้ลึกซึ้งกับเนื้อความในพระคัมภีร์..แต่จิตใจของเมมกลับรู้สึกโดดเดี่ยว

ทุกข์ทรมานเหลือเกิน...เครียด...เหงา..อ้างว้าง...

เกิดคำถามกับตัวเองว่า...ทุกวันนี้มัวแต่ทำอะไรอยู่กันนะ T^T มันเศร้า...เศร้าเสียจนอยากร้องให้...

พรุ่งนี้เมมขอลาหยุดเพิ่มอีก 2 วัน ซึ่งก็คือ เสาร์-อาทิตย์ที่จะถึง

วันนี้ไปเซ็นต์รับสภาพสถานะการพักงานอย่างเป็นทางการ คือ วันที่ 1-7 เม.ย.60

แล้วก็เซ็นต์ใบลาออกล่วงหน้าไว้ในกรณีที่ถ้าเกิดไปสายอีกครั้งเดียวก็พ้นสภาพพนักงานทันที

      เจ๋งป่ะล่ะ...ความพยายามในการทำตัวเองให้ถูกไล่ออกสัมฤทธิ์ผลแล้ว

แต่เมมกับไม่มีความสุขสักนิดเลยนะ..แปลก...แปลกจริงๆ...ทั้งๆ ที่พยายามทำตัวแย่ๆ มาตั้งนาน

แต่กับกลัวการว่างงานเข้ากระดูก...ช่างน่าสมเพชจริงๆ...

.....

     พรุ่งนี้เมมตั้งใจจะไปหาหมอแหละ...อาการปวดฟัน ดีขึ้นมากแล้ว...แต่มันก็ไม่หายสนิทสักที

เมมลงมติให้ตัวเองอย่างเป็นเอกฉันท์เลยว่า จะถอนฟันซี่ที่ปวดทิ้ง สิ้นสุดกันทีความทรมาน = =

ผู้จัดการเลยขอให้เมมเอาใบรับรองแพทย์ที่คลินิกมาประกอบการลางานด้วย..ทั้ง 2 วัน

-------

เอาจริงๆ ป่ะ...เมมไปหาหมอวันเสาร์  ส่วนวันอาทิตย์เมมจะไปสัมภาษณ์งานพาร์ทไทม์ที่สมัครเอาไว้แหละ

พร้อมกับจะเข้าโบสถ์ด้วย ตั้งใจไว้อย่างนั้น...

แล้วเมมก็บอกผู้จัดการว่า จะไปหาหมอทั้งสองวัน (โอ้ย...โกหก...ตอแหล..คำๆ นี้ผุดขึ้นมาในใจ)

ไอ้วันเสาร์น่ะ เอาใบรับรองเเพทย์น่ะได้อยู่ แต่ไอ้วันอาทิตย์เนี่ยสิ...จะไปเอาจากไหนกันนะ

สงสัยใบลาออกคงได้ใช้วันจันทร์นี้แน่ๆ...ช่างแม่มเหอะ...

----

เหนื่อยกับการใส่หน้ากากในสังคมมนุษย์เสียจริงนะ..

ถึงตอนนี้นี่เมมจินตนการถึงตอนไปอยู่ที่เบื้องหน้าพระพักตร์ของพระเจ้าแล้วรอฟังคำพิพากษาแล้วแหละ

นางสาว ..... บลาๆๆๆๆๆ  แล้วผลสุดท้ายก็ถูกพิพากษาให้ไม่สามารถอยู่ในแผ่นดินพระเจ้าได้

โห่...น่ากลัวจริงๆ ความน่ากลัวของการถูกตัดสินโทษว่าน่ากลัวแล้ว...แต่พอถูกอ่านความดีความชั่วและ

ความเชื่อที่ทำตอนอยู่บนโลกมนุษย์นี่สิ...ช่างน่าอับอายเสียจริง

รู้สึกอับอายตั้งแต่ตอนนี้ที่ยังไม่ได้ไปอยู่ต่อพระพักตร์พระองค์ฺเลยทีเดียว

เหตุผล...เพราะเมมใช้ชีวิตห่วยแตกไงล่ะ.....

โถ..ก็รู้ตัวเองนะ...

------------------

     ฮ่าๆๆ เพ้อเจ้ออะไรกันนะ เมมเนี่ย....

จริงๆ เลยนะ...ถ้าใครอ่านไดอารี่เมมครบทุกบรรทัดนี่เมมยอมใจจริงๆ

แบบว่าอดทนมากกับความไร้สาระของเมม = = จริงๆนะ...

    แทนที่จะทำตัวเองให้มีคุณค่า บลาๆๆๆ ผลสรุปคือ จะได้มีชีวิตที่ดี

แต่เมมก็ไม่ทำ...เพียงเพราะ เมมไม่มีความพยายาม ไม่มีแรงบัลดาลใจ

ไม่มีเป้าหมายชีวิต ไม่มีความพร้อมที่จะเผชิญชีวิต....โฮ่.....อยากร้องให้ให้กับตัวเองจัง

-----

    บางทีนะ...เมมคิดนะว่าอยากมีเป้าหมายชีวิตที่เป็นแรงผลักตันให้ตัวเองมีชีวิตก้าวไป

บางครั้งก็คิดถึงการมีคนรัก...เอาทุกสิ่งอย่างไปลงไว้กับคนรัก...แต่พอมาคิดดูอีกที..

มันช่างบ้าบอ...คิดดูสิ...เมมยังรักตัวเองจนพาตัวเองออกมาจากวังวนอันแสนบ้าบอนี่ไม่ได้เลย

แล้วถ้าเมมไปรักใครเข้า...เมมกลับคิดว่า มันคือ ความหูหนวกตาบอด

สรุป...อันนี้คงไม่เวิร์ค...

ก็ได้แต่มองหาจุดมุ่งหมายในชีวิตให้ตัวเองไปวันๆ นึง หลอกตัวเองไปวันๆ

เมมเนี่ยเมื่อไหร่จะหายใจบอด เสียทีนะ

อยากพบสิ่งที่เรียกว่า ความสุขของชีวิตจัง..

---------

Mamesit  A-run

 

 

 

COMMENT