[18-03-2017] Over time # จุดๆ หนึ่งของความรู้สึก

วันเสาร์ที่ 18 มีนาคม 2560

------------

     สวัสดีไดอารี่..วันนี้ก็เลิกงานดึกอีกแล้วแหละ = = วันนี้ทำโอที

(เนื่องด้วยน้องพาร์ทไทม์ในร้านไม่มาตามตารางงาน..เมมเลยอยู่ช่วยเขา)

ตามตารางงานนั้นเมมเข้างาน 11:00 น. - 20:00 น. และเมมเป็นคนดีมีน้ำใจเลยอยู่ช่วยเขา

เมมเป็นคนพูดง่ายนะ...พูดมาดีๆ เมมทำให้ได้ทั้งนั้น

อย่าดุด่าว่ากล่าว...เมมทำตรงกันข้ามหมด...

-----

    อืม...วันนี้เด็กในร้านคนหนึ่งพูดกับเมมว่า

"พี่เมม...ถ้าหนูเป็นพี่นะ..หนูจะตั้งใจทำงานและไม่แสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น"

อ่า...ความอ่อนแอของเมมคือ เมมค่อนข้างขี้โรค ป่วยบ่อย อากาศเปลี่ยนนิดหน่อย

ก็ไข้ขึ้นลุกขึ้นไม่ไหว...ต้องพาตัวเองไปโรงพยาบาลเป็นประจำ (นอกจากนี้บางทีอยู่ๆ ก็ไข้ขึ้นดื้อๆ ก็มี)

"พี่รู้มั้ยว่า...เงินเดือนของหนูกับพี่ต่างกันมาก...เห็นหนูอย่างนี้นะ เงินเดือนหนูมากกว่าพี่อีก"

     โอ้...เมมยิ้มให้กับคำพูดนั้นของน้องคนนั้น แล้วก็แอบพูดในว่า

"ก็ตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้นไงล่ะ"...เป้าหมายคือ การออกจากงาน

    เมมมาคิดๆ ดู เมมคิดไม่เหมือนใคร...เมมไม่ได้พัฒนาตัวเอง...และก็ไม่ได้ทำตัวแย่ลง

ทัศนคติของเมมคือ เรื่อยๆ ...

   เอาจริงๆ ใครก็อยากมีเงินเดือนเยอะๆ ทั้งนั้นแหละ(แม้กระทั่งเมมเอง)

แต่เมมค่อนข้างไม่โอเคกับงาน...แต่เมมก็ไม่เลือกที่จะลาออก..เพราะเมมก็ยังก้ำกึ่งครึ่งๆ กลางๆ

เมมอยากทำงานนะ...แต่เมมไม่ชอบคนเห็นแก่ตัว...ทำดี...เมมก็ทำได้นะ

   แต่เมมไม่มีเป้าหมายและแรงบัลดาลใจที่จะตั้งมั่นตั้งใจที่จะทำ...

ลักษณะภายนอกเหมือนคนไม่เอาถ่าน...เมมรู้ศักยภาพตัวเองด้วย..ว่าตัวเองไม่ใช่สำหรับที่นี่

แต่เมมก็อยากทำมันอยู่(บ้าง...ในส่วนลึกๆของความรู้สึก)

   ถามตามความเป็นจริง..เมมชอบทำงานนะ เมมโอเคด้วยที่จะทำงาน และเมมก็ตั้งใจทำงานด้วย

ถึงเมมจะไม่เก่ง และค่อนข้างจะมีปัญหาเพราะความช้า เฉื่อย...แต่เมมก็พยายามทำอย่างตั้งใจ

และเมมก็พยายามใส่ใจในรายละเอียดงาน

----

    แต่สังคมในนั้นค่อนข้างจะไม่โอเค...ไหนจะความเห็นแก่ตัว ความแล้งน้ำใจ และอีกหลายๆ อย่าง

คนที่ชอบโยนงานแล้วก็โยนงานให้คนอื่น คนที่ไม่ทำอะไรเลย บางทีมันก็น่าเบื่อ...

เมมถึงได้ทำตัวไม่อินังขังขอบ จะอยู่ก็ได้ จะไปก็ได้

จะเห็นศักยภาพเราหรือไม่เห็นก็ช่าง..ถ้าถึงจุดที่เมมไม่ไหว เมมก็ไป

หรืออาจจะเป็นผู้ถูกเลือกให้ไป...เมมยังไงก็ได้ทั้งนั้น

   เมมเป็นประเภท ไม่มีเป้าหมายในการทำงาน นั่นเอง

-----

   การที่เมมยิ้มให้กับน้องคนนั้น..มันก็เหมือนกับการเย้ยหยันตัวเองอย่างหนึ่งแหละ

เมมจะลองตั้งใจทำมันดีมั้ยนะ...

    จริงๆ เมมก็ไม่ได้อยากออกจากงานสักเท่าไหร่ เมมแค่เบื่อเฉยๆ

ถ้าเมมลองตั้งใจและลบความเบื่อหน่าย...มันจะสร้างความกระตือรือร้นให้เมมบ้างมั้ยนะ?

   อืม..ก็น่าคิดนะ...

---

   ดึกแล้ว...วันนี้คงเขียนเท่านี้แหละ ราตรีสวัสดิ์

---

Mamesit A-run

 

ปล. การยืนหยัดในโครงการอัพไดอารี่ทุกวัน ชักจะเริ่มไขว้เขว ความขี้เกียจเริ่มแทรกซึมเข้ามา

และบางทีก็คิดว่า...เขียนตามอารมณ์ดีกว่ามั้ยนะ = =

COMMENT