ยังไงก็ไม่เหมือนเดิมอยู่แค่เอื้อมมือ

สัปดาห์ที่ผ่านมาก็ยังเจอกัน...

เรามีซ้อมแสดงละครสั้นเกี่ยวกับวันวาเลนไทน์

ไปถึงก็เจอพี่เขาเราไม่คิดว่าเราจะอะไรเพราะพี่เขาคือพี่ชาย

แต่ทำไมหลังจากวันที่ทำให้รู้สึกเจ็บเจอกันเราก็เปลี่ยนไป

ไม่มองน่าเจอแล้วห่างๆมันเปลี่ยนไปเลยเฟสก็เช่นกัน

ไม่สนใจอ่านไปก็เท่านั้น...วันที่เจอกัน

ทำไมชอบมานั่งวนเวียนอยู่ใกล้ๆไม่ใช่ข้างๆแต่

ไม่นั่งแถวหน้าก็แถวหลังอะ...มีแฟนแล้วจะมาวนเวียนทำไม?

ที่มันก็ไม่ได้แคบอะไร...สิ่งนี้พี่เป็นคนเลือกเองทั้งหมด

ไม่ใช่หรือ...สักพัก หนังสือตก ตุ๊บ!

เรารีบเอื้อมมือไปข้างหลังเลยพอดีมันตกลงหน้าพี่เขาพอดี

แต่เอื้อมหยิบไม่ถึง...แล้วก็เห็นมืออีกมือนึงหยิบขึ้นมาให้

มือนั้นก็คือมือของพี่เขานั่นแหละ...

เราไม่มองตาน่าก็ไม่มองไม่รู้ทำไมเหมือนยังไม่กล้าหรือมองทำไม

ไม่รู้ว่าทำไรถึงไม่มองพี่เขาแค่ได้แต่ไม่แสดงความเศร้าให้คนรอบข้างเห็น

ยิ้มขอบคุณก้มหน้าก้มหัวแล้วหัวกลับแค่นั้นพอ

.....

เราแค่เคยจับมือกันพูดคุยกัน

เล่นกีตาร์ร้องเพลงด้วยกัน

สนิทกันที่สุดในนั้นเราแค่

เอาความลับของคนโน่นนี่

และของตัวเองมาแชร์กับ

ความรู้สึกแย่ๆและดีๆต่างๆ

มาแลกกันแค่นั้นเอง

...

 แต่ตอนนี้พี่กับเราทำเหมือนกับคนไม่รู้จักกันเลย

เวลาผ่านมาแล้วนะเดือนกว่า...เราสองคนยังต้องเจอกัน

แต่อีกไม่นานเราต้องไปที่อื่นพี่เขาก็เช่นกัน

แต่เราคงออกก่อน...

 

 

 

 

COMMENT