จดหมายฉบับที่ #1

,,สวัสดีไดอารี่,,

ทำไมนะ ทำไมเราทำได้แค่มองจักรวาลที่กว้างใหญ่ โดยที่เรายังยืนอยู่บนโลกน้อยๆใบนี้

บางทีก็ไม่ค่อยเข้าใจถึงสิ่งที่กำลังดำเนินอยู่ว่ามันมีจุดประสงค์อะไร

เรามักจะแปลกแยกเสมอจากเพื่อนๆรอบข้าง

ความคิดเราไม่ค่อยเป็นไปตามสังคมที่เราอยู่สักเท่าไหร่

มันเลยเป็นเหมือนคำสาปที่ฟังแล้วอาจจะตลก

คำสาปที่ว่า....

เราไม่มีเพื่อนสนิทล่ะ

แต่เราก็มีเพื่อนเยอะนะ

หมายถึงคนที่เราคุยด้วยเล่นด้วยน่ะ

เราเคยคิดนะว่าเราน่าจะชินแล้ว

แต่ก็แปลกที่เราไม่ชินสักที

กลัวจัง...

ก็มีหลายคนที่บอกว่าคุยกับครอบครัวสิ

ครอบครัวหรอ?

อืม...พยายามหลายครั้งแล้วล่ะ

เรื่องนี้มันซับซ้อนนะเอาเป็นว่าข้ามมันไปก็แล้วกัน

555

ส่วนเรื่องชีวิตและอีกหลายๆอย่าง

หลังจากที่ได้รับปีก เรากลับแปลกใจเพราะเคยแต่อยู่กรง 

พอออกมาพบกลับธรรมชาติทำให้เหมือนปีกที่ได้มามันไร้ค่า

แต่ก็เชื่อนะ ว่าสักวันจะใช้มันได้อย่างคุ้มค่าจริงๆ

 

ไดอารี่ เราหนาวจัง เราจะทำยังไงต่อไปดีนะ?

 

เหงา Belleringss 2017-01-28 03:49:02 220
COMMENT